نیکاراگوئه
NIآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 9 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 مستیزوهای نیکاراگوئه‌ای | ۶۹٫۰٪ |
 نیکاراگوئه‌ای‌های سفیدپوست | ۱۷٫۰٪ |
 نیکاراگوئه‌ای‌های آفریقایی‌تبار | ۶٫۰٪ |
 میسکیتو | ۳٫۰٪ |
 کریول‌های نیکاراگوئه‌ای | ۲٫۰٪ |
 سومو-مایانگنا | ۱٫۴٪ |
 ماتاگالپا و ناهوا | ۱٫۴٪ |
 راما | ۰٫۱٪ |
 گاریفونا | ۰٫۱٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
نیکاراگوئه ساختار جمعیتی به‌شدت دوقطبی دارد: میان مناطق اقیانوس آرام و مرکز (با اکثریت مستیزو، اقلیت قابل‌توجهی از نیکاراگوئه‌ای‌های سفیدپوست و جمعیت‌های کوچک باقی‌مانده از بومیان اقیانوس آرام) و ساحل دریای کارائیب (دو منطقه خودمختار RACCN و RACCS، که در آن جمعیت‌های بومی میسکیتو، مایانگنا-سومو و راما با جمعیت‌های آفریقایی‌تبار کریول و گاریفونا که به انگلیسی سخن می‌گویند و شمار رو به افزایشی از مهاجران مستیزو زندگی می‌کنند). شکاف فرهنگی-زبانی میان اقیانوس آرام و کارائیب یکی از مهم‌ترین شکاف‌ها در هر کشور آمریکای لاتین است؛ ساحل کارائیب از نظر تاریخی تحت حمایت بریتانیا بود و به انگلیسی سخن می‌گفت و تنها در سال 1894 به نیکاراگوئه اسپانیایی‌زبان پیوست (بازپیوستن میسکیتو در دوران ریاست‌جمهوری خوزه سانتوس زلایا). سرشماری 2005 که توسط INIDE انجام شد، خودشناسی را تقریباً 69% مستیزو، 17% سفیدپوست، 6% آفریقایی‌تبار (کریول، گاریفونا و گروه‌های گسترده‌تر)، 5-6% بومیان ساحل کارائیب (میسکیتو، مایانگنا-سومو، راما) و 1.4% بومیان ساحل اقیانوس آرام (ماتاگالپا، سوتیابا، ناهوآ، چوروتگا) گزارش می‌کند.
تحلیل‌های ژنومی گسترده، سهم متوسط نیاکان در سطح کشور را تقریباً 55-65% اروپایی، 25-40% بومیان آمریکا و 5-15% آفریقایی برآورد می‌کنند، با الگوی منطقه‌ای قوی. رنگ پوست در کل جمعیت از Fitzpatrick II تا VI گسترده است و در سطح کشور III-IV رایج‌ترین محدوده است. شهرهای ساحلی اقیانوس آرام ماناگوا، لئون و گرانادا بیشتر جمعیت سفیدپوست نیکاراگوئه را در خود دارند و توزیع فنوتیپی روشن‌تری دارند. ساحل کارائیب نمایه جمعیتی کاملاً متفاوتی دارد، با تمرکز جمعیت‌های میسکیتو (Fitzpatrick III-V)، کریول (Fitzpatrick V-VI) و مایانگنا-سومو (Fitzpatrick III-IV)، به‌علاوه حضور رو به رشد مهاجران مستیزو. بافت مو در سراسر طیف Andre Walker و بسته به منطقه گسترده است. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر چشم‌های روشن در جمعیت‌های سفیدپوست نیکاراگوئه‌ای.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب از سرشماری 2005 INIDE نیکاراگوئه (هشتمین سرشماری جمعیت و چهارمین سرشماری مسکن 2005) به دست آمده است که جدیدترین سرشماری جامع نیکاراگوئه است؛ سرشماری برنامه‌ریزی‌شده 2025 هنوز داده‌های ریزسطح عمومی تولید نکرده است. سرشماری 2005 خودشناسی را در میان دسته‌های به‌رسمیت‌شناخته‌شده در قانون اساسی ثبت کرد. نکات احتیاطی: (1) سرشماری 2005 اکنون بیست ساله و کهنه شده است و بحران سیاسی پس از 2018 موج گسترده مهاجرت از نیکاراگوئه را به وجود آورده است (عمدتاً به کاستاریکا و ایالات متحده)، که جمعیت را به شیوه‌هایی تغییر داده که در داده‌های سرشماری موجود ثبت نمی‌شود؛ (2) مرز میان نیکاراگوئه‌ای‌های سفیدپوست و نیکاراگوئه‌ای‌های مستیزو مرزی اجتماعی و سیال است و سهم 17% سفیدپوستان نیکاراگوئه‌ای در بالاترین حد توزیع‌های ملی آمریکای مرکزی قرار دارد؛ (3) جمعیت بومیان و آفریقایی‌تبارهای ساحل کارائیب تا حدی کمتر از واقع شمارش شده است، زیرا دسترسی به این مناطق در سرشماری دشوار بوده است؛ (4) بازپیوستن جمعیتی ساحل کارائیب به زبان اسپانیایی پس از 1894 تنش‌های سیاسی-فرهنگی مستمری ایجاد کرده که در ساختار حکومت خودمختار مناطق مستند شده است.
منابع اصلی
- 1.Instituto Nacional de Información de Desarrollo (INIDE). VIII Censo de Población y IV de Vivienda 2005: Resumen Censal. Managua: INIDE; 2006.
- 2.Hellenthal G, Busby GBJ, Band G, et al. A genetic atlas of human admixture history. Science. 2014;343(6172):747-751. doi:10.1126/science.1243518
- 3.Gould JL. To Die in This Way: Nicaraguan Indians and the Myth of Mestizaje, 1880-1965. Durham: Duke University Press; 1998.
- 4.Pineda BL. Shipwrecked Identities: Navigating Race on Nicaragua's Mosquito Coast. New Brunswick: Rutgers University Press; 2006.
- 5.Holm JA. The Creole English of Nicaragua's Miskito Coast: Its Sociolinguistic History and a Comparative Study of Its Lexicon and Syntax (PhD thesis). University of London; 1978.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.