شیلی
CLآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 9 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 مستیزوهای شیلیایی | ۶۱٫۰٪ |
 شیلیایی‌های سفیدپوست | ۲۲٫۰٪ |
 ماپوچه | ۱۱٫۴٪ |
 سایر شیلیایی‌ها | ۳٫۴٪ |
 آیماراها | ۰٫۹٪ |
 شیلیایی‌های آفریقایی‌تبار | ۰٫۵٪ |
 دیاگیتاها | ۰٫۵٪ |
 کچواهای شیلیایی | ۰٫۲٪ |
 راپانویی‌ها | ۰٫۱٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
ترکیب جمعیت شیلی الگوی آمیختگی متفاوتی نسبت به بیشتر آمریکای لاتین دارد؛ ورود نسبتاً محدود بردگان آفریقایی (شیلی اقتصادی استعماری و حاشیه‌ای بود، در مقایسه با پرو یا برزیل)، بقای جمعیت‌های قابل توجه ماپوچه در مرکز و جنوب شیلی، مهاجرت گستردهٔ آلمانی‌ها در قرن نوزدهم به منطقهٔ دریاچه‌های جنوبی (والدیویا، اُسورنو، یانکیوئه، پوئرتو مونت)، به‌علاوه مهاجرت ایتالیایی، کرواتی، بریتانیایی، فرانسوی و اسپانیایی در قرن‌های نوزدهم و بیستم، و جامعهٔ بسیار بزرگ فلسطینی‌تبار شیلی (بزرگ‌ترین شبکهٔ دیاسپورای فلسطینی خارج از جهان عرب).
مطالعات ژنومی گسترده (Eyheramendy et al. 2015) میانگین سهم اصل اروپایی در شیلیایی‌ها را حدود 50 تا 60 درصد و سهم اصل بومی آمریکا را حدود 35 تا 45 درصد برآورد می‌کنند، با الگوی منطقه‌ای قوی: شمال شیلی سهم بیشتری از اصل آیمارا، آتاکامه‌نیو و دیاگیتا دارد؛ مرکز شیلی اصل ماپوچه-پیکونچه را همراه با اصل اسپانیایی و سایر اروپایی دارد؛ جنوب شیلی (جنوب رود بیوبیو) سهم بیشتری از اصل ماپوچه به‌علاوه سهم مستندِ مهاجران آلمانی دارد.
پوست در کل جمعیت از Fitzpatrick I تا V را در بر می‌گیرد، با بازهٔ رایج ملی II تا III، که به‌طور قابل توجهی روشن‌تر از جمعیت‌های میستیزوی آند در بولیوی و پرو است. منطقهٔ دریاچه‌های جنوبی و پاتاگونیا روشن‌ترین توزیع‌های رایج رنگ پوست را دارند که منعکس‌کنندهٔ تمرکز مهاجرت آلمانی و کرواتی در قرن نوزدهم است. مناطق شمالی آند (آریکا و پاریناکوتا، تاراپاکا، آنتوفاگاستا) توزیع‌های رایج تیره‌تری دارند که بازتاب سهم اصل بومی آیمارا و کچوا است.
موی بیشتر جمعیت میستیزو غالباً قهوه‌ای تیره تا مشکی با بافت صاف تا موج‌دار است، در حالی که تنوع‌های بلوند، قرمز و قهوه‌ای روشن در جوامع جنوبی با تبار آلمانی و در جامعهٔ فلسطینی‌تبار شیلی بسیار بیشتر از اغلب کشورهای دیگر آمریکای لاتین دیده می‌شود. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است و رنگ‌های عسلی، سبز و آبی با فراوانی بیشتری در جمعیت‌های جنوب شیلی و فلسطینی‌تبار شیلی دیده می‌شوند.
ویژگی‌های چهره و اندام نیز همان فسیفسای جمعیت‌های منبع ایبری-ماپوچه-ایتالیایی-آلمانی-کرواتی-لوانتی را دنبال می‌کنند. تنوع درونی بالاست؛ تنوع منطقه‌ای و فردی این کشور از آنچه هر توصیف کلی می‌تواند به‌طور کامل دربر گیرد فراتر است.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
ترکیب وزن‌ها عمدتاً از سرشماری 2017 INE (Censo de Población y Vivienda 2017) به دست آمده است که جمعیت‌های بومی خودشناسی‌شده را ذیل دسته‌های به رسمیت شناخته‌شدهٔ قانون اساسی شمارش کرده است (ماپوچه، آیمارا، دیاگیتا، کچوا، آتاکامه‌نیو/لیکانانتای، کولا، کاوسکار، یاگان، راپا نویی، به‌علاوه افرو-شیلیایی‌های به رسمیت شناخته‌شده در 2019)؛ وزن‌های میستیزو و سفیدپوستان شیلیایی از CASEN، Latinobarómetro و سایر ابزارهای نظرسنجی به دست آمده‌اند، زیرا سرشماری INE این دسته‌ها را جداگانه شمارش نکرده است. ملاحظات: (1) مرز میان شیلیایی‌های سفیدپوست و میستیزو از نظر اجتماعی سیال است و خودشناسی در پیمایش‌های مختلف نوسان قابل توجهی دارد؛ (2) جمعیت شیلیایی با تبار آلمانی در جنوب شیلی گسترده و از نظر فرهنگی متمایز است، اما در هیچ ابزار سرشماری ملی جداگانه شمارش نشده است؛ (3) دیاسپورای فلسطینی‌تبار شیلی بزرگ است (حدود 500,000 نفر) اما معمولاً ذیل «شیلیایی سفیدپوست» یا «سایر» ثبت می‌شود، نه به‌عنوان دسته‌ای جداگانه؛ (4) مهاجرت هاییتی و ونزوئلایی اخیر (پس از 2010) جمعیت‌های با تبار آفریقایی و کارائیبی را به‌طور قابل توجهی گسترش داده و توزیع شهری را به شیوه‌هایی تغییر داده که داده‌های سرشماری 2017 به‌طور کامل ثبت نمی‌کنند.
منابع اصلی
- 1.Instituto Nacional de Estadística (INE). Censo de Población y Vivienda 2017. Santiago: INE; 2018.
- 2.Eyheramendy S, Martinez FI, Manevy F, et al. Genetic structure characterization of Chileans reflects historical immigration patterns. Nat Commun. 2015;6:6472. doi:10.1038/ncomms7472
- 3.Verdugo RA, Di Genova A, Herrera L, et al. Development of a small panel of SNPs to infer ancestry in Chileans that distinguishes Aymara and Mapuche components. Biol Res. 2020;53:9. doi:10.1186/s40659-020-00284-5
- 4.Bengoa J. Historia del pueblo mapuche: siglo XIX y XX (8th ed). Santiago: LOM Ediciones; 2015.
- 5.Olguín H, Peña J. Chile y la inmigración palestina: La construcción de una identidad chilena en la diáspora. Estudios Filológicos. 2018;61:181-199.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.