بولیوی

بولیوی بالاترین سهم جمعیت بومی خودشناخته در آمریکای لاتین را دارد: حدود 41% از پاسخ‌دهندگان به سرشماری 2012 INE هویت بومی خود را اعلام کردند (عمدتاً کچوا و آیمارا، به‌علاوه 36 گروه کوچک‌تر که در قانون اساسی چندملیتی 2009 به رسمیت شناخته شده‌اند). استقرار استعماری اسپانیایی در پرو علیا بر معادن نقره پوتوسی و مراکز اداری استعماری (لاپاز، سوکره، کوچابامبا) متمرکز بود، اما جمعیت بومی ارتفاعات هرگز مانند برخی نواحی دیگر آمریکا جابه‌جا یا به‌طور چشمگیری کاهش نیافت، و جمعیتی پدید آمد که در آن تبار بومی آند همچنان از نظر جمعیتی غالب است. مطالعات ژنومی میانگین تبار بومی ملی را بالاتر از 70% برآورد می‌کنند، با تفاوت‌های منطقه‌ای از جمعیت‌های ارتفاعات با بیش از 80% تبار بومی تا جمعیت‌های میستیزوی دشت سانتاکروز با 50 تا 65% تبار بومی.

رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک II تا VI است، و طیف III تا IV رایج‌ترین محدوده است. آلتیپلانو (لاپاز، اورورو و شمال پوتوسی) جمعیتی با اکثریت آیمارا دارد که ویژگی ظاهری مشخص آند مرتفع را دارد (فیتزپاتریک III تا IV، زیرلحن مسی‌برنزی، فراوانی متوسط تا بالای چین پلک شرقی، و قدی متناسب با جمعیت‌های سازگار با ارتفاع بالا). دره‌های میان‌آندی (کوچابامبا، چوکیساکا و جنوب پوتوسی) جمعیتی با اکثریت کچوا دارند که ویژگی‌های ظاهری مشابهی دارند، اما در شهرها ادغام بیشتری با جمعیت میستیزو دارند. سانتاکروز و دشت‌های شرقی کم‌ارتفاع جمعیتی با اکثریت میستیزو و بولیویایی‌های سفیدپوست دارند، همراه با اقلیت‌های بومی آمازونی و چاکو، به‌علاوه جامعه منونیت بولیویایی که از نظر جمعیتی متمایز است. یونگاس لاپاز میزبان جامعه کوچک اما از نظر فرهنگی مهم آفروبولیویایی‌ها است. موی سر در بیشتر جمعیت‌ها عمدتاً صاف و از مشکی تا قهوه‌ای تیره است، به‌جز در جامعه آفروبولیویایی‌ها (فرفری و مجعد) و جامعه بولیویایی‌های سفیدپوست (گاه با رنگ‌های روشن). رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر چشم‌های روشن در جمعیت بولیویایی‌های سفیدپوست سانتاکروز و جامعه منونیت بولیویایی. قد به‌طور میانگین از کوتاه‌ترین‌ها در آمریکای جنوبی است، که منعکس‌کننده سهم بالای تبار بومی آند و عوامل رشد مرتبط با ارتفاع بالاست.