هندوراس
HNآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 10 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 مستیزوهای هندوراسی | ۸۱٫۵٪ |
 لنکا | ۶٫۳٪ |
 گاریفونا | ۴٫۴٪ |
 هندوراسی‌های آفریقایی‌تبار | ۲٫۰٪ |
 هندوراسی‌های سفیدپوست | ۱٫۸٪ |
 تولوپان | ۱٫۴٪ |
 میسکیتو | ۱٫۲٪ |
 پچ | ۰٫۶٪ |
 مایاهای چورتی | ۰٫۵٪ |
 تاواکا | ۰٫۳٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
ترکیب جمعیت هندوراس اکثریتی مستیزو است (حدود 82٪ بر اساس سرشماری 2013 INE)، با تنوع قابل توجه بومی (حدود 9٪ در مجموع در میان نه قوم به‌رسمیت‌شناخته‌شده) و بزرگ‌ترین جمعیت گاریفونا در میان همه کشورها (حدود 4.4٪). جمعیت بومی شامل بزرگ‌ترین جمعیت لنکا در آمریکای مرکزی (حدود 6.3٪) به‌علاوه چند گروه کوچک‌تر (تولوپان، پچ، تاوهکا، چورتی مایا و میسکیتو) است. سواحل کارائیب بزرگ‌ترین تمرکز گاریفونا در میان همه کشورها، بخش عمده جمعیت میسکیتو، جامعه جزایر خلیج که به کریول انگلیسی سخن می‌گوید، و جمعیت گسترده‌تری با تبار آفریقایی و منشأ هند غربی را در خود جای داده‌اند. جامعه تجاری لبنانی-سوری-هندوراسی (ترکو)، گرچه از نظر شمار کوچک است (حدود 2٪)، از اواخر قرن بیستم از نظر سیاسی برجسته بوده است.
مطالعات ژنومی گسترده، میانگین تبار ملی را حدود 50 تا 65٪ اروپایی، 30 تا 45٪ بومی آمریکایی و 5 تا 15٪ آفریقایی برآورد می‌کنند، با الگوی منطقه‌ای قوی. استان‌های کوهستانی غربی توزیع ویژگی‌های ظاهری متأثر از لنکا را با تبار بومی بیشتر دارند. سواحل کارائیب گاریفونا، میسکیتو و جمعیت‌های آفریقایی با منشأ هند غربی را با سهم قابل توجهی از تبار آفریقایی در خود دارند. مرتفعات مرکزی و محور تگوسیگالپا-سان پدرو سولا بیشتر جمعیت مستیزو را با توزیع میانه ویژگی‌های ظاهری در بر می‌گیرند. جزایر خلیج جمعیتی با آمیختگی قابل توجه با تبار بریتانیایی و سایر تبارهای شمال اروپایی، ناشی از استعمار در قرن هجدهم و نوزدهم، به‌علاوه نوادگان آفریقایی‌های برده‌شده دارند. رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک II تا VI متغیر است و گروه‌های III و IV بیشترین فراوانی را در سطح ملی دارند. بافت مو بسته به ترکیب منطقه‌ای و گروه‌های تباری، از صاف تا فرفری متراکم متغیر است. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر چشم‌های روشن در میان هندوراسی‌های سفیدپوست و جمعیت جزایر خلیج.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب جمعیت از سرشماری 2013 هندوراس (INE، XVII Censo de Población y VI de Vivienda 2013) به دست آمده‌اند که جامع‌ترین سرشماری اخیر این کشور است. سرشماری 2024 در دست تهیه است، اما ریزداده‌های کامل پرسش قومی-نژادی هنوز منتشر نشده‌اند. سرشماری 2013 خوداظهاری را در میان دسته‌های به‌رسمیت‌شناخته‌شده قانون اساسی ثبت کرد، از جمله نه قوم بومی (لنکا، گاریفونا، میسکیتو، تولوپان، پچ، تاوهکا، چورتی، و کریول انگلیسی‌زبان یا Negro Inglés/Creole، به‌علاوه یک دسته باقی‌مانده). محدودیت‌ها: (1) مرز خوداظهاری میان مستیزو و هندوراسی سفیدپوست از نظر اجتماعی سیال است؛ (2) جمعیت جزایر خلیج تا حدی زیر عنوان هندوراسی سفیدپوست و تا حدی زیر کریول انگلیسی‌زبان ثبت می‌شود، بنابراین نظرسنجی‌های مختلف توزیع‌های متفاوتی به دست می‌دهند؛ (3) جمعیت میسکیتو تا حدی آفریقایی-بومی است و خوداظهاری آن در مرز هندوراس و نیکاراگوئه متفاوت است؛ (4) موج مهاجرت پس از 2013 از هندوراس به ایالات متحده، که به‌ویژه جوامع گاریفونا و مایای چورتی را تحت تأثیر قرار داد، جمعیت‌شناسی کشور مبدأ را به شکلی تغییر داده که در داده‌های 2013 منعکس نمی‌شود.
منابع اصلی
- 1.Instituto Nacional de Estadística (INE). XVII Censo de Población y VI de Vivienda 2013. Tegucigalpa: INE; 2014.
- 2.Hellenthal G, Busby GBJ, Band G, et al. A genetic atlas of human admixture history. Science. 2014;343(6172):747-751. doi:10.1126/science.1243518
- 3.Anderson MK. Black and Indigenous: Garifuna Activism and Consumer Culture in Honduras. Minneapolis: University of Minnesota Press; 2009.
- 4.Stonich SC. The Other Side of Paradise: Tourism, Conservation, and Development in the Bay Islands. New York: Cognizant Communication; 2000.
- 5.Chapman A. Los hijos del copal y la candela: Tradición católica de los lencas de Honduras. UNAM; 1985.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.