اروتیک گاریفونا

گاریفونا نوادگان مردمانی از غرب و مرکز آفریقا هستند که بسیاری از آنان در قرن هفدهم کشتی‌شکسته شدند یا از کشتی‌های برده‌فروشی گریختند، و با جمعیت بومی کاریب جزیره (Island Carib) و آراواک در سنت وینسنت درآمیختند. نتیجه، ملتی است که از نظر تبار آفریقایی و از نظر فرهنگی در بُن و بنیاد امریکایی‌بومی است: زبان، جهان‌بینی و ساختارهای خویشاوندی از دنیای کاریب آمده‌اند، در حالی که موسیقی، کارهای معنوی و بخش بزرگی از آشپزی نشانه‌های آشکار آفریقایی دارند. آنان گاهی خود را در جمع Garinagu می‌نامند، و اصطلاح استعماری قدیمی‌تر «Black Carib» هنوز در منابع تاریخی دیده می‌شود.

زبان آنان چیزی شگفت‌انگیز است. گاریفونا به خانواده آراواکی تعلق دارد که آن را از نظر زبانی امریکایی‌بومی می‌کند، نه آفریقایی یا اروپایی، و ویژگی غیرمعمولی را حفظ کرده که زمانی در کارائیب رایج بود: واژگانی که تا حدی جنسیت‌دار است، به این معنا که مردان و زنان در گذشته برای برخی مفاهیم روزمره از واژه‌های متفاوتی استفاده می‌کردند، بازمانده‌ای از فتح کاریب بر جمعیت آراواک‌زبان پیشین. این زبان همچنین لایه‌هایی از واژه‌های قرضی از کالینیاگو، فرانسوی، انگلیسی و اسپانیایی در خود دارد و تاریخ تماس این مردم را تا حد زیادی دقیق ترسیم می‌کند.

نقطه عطف تعیین‌کننده تاریخی در سال 1797 رخ داد، هنگامی که بریتانیایی‌ها پس از از دست دادن صبر خود در برابر مقاومت گاریفونا در سنت وینسنت، بازماندگان را به جزیره روآتان در نزدیکی سواحل هندوراس تبعید کردند. از آنجا در امتداد سواحل کارائیبی آمریکای مرکزی پراکنده شدند و امروز جمعیت آنان در هندوراس، بلیز، گواتمالا و نیکاراگوا متمرکز است، نه در سرزمین اصلی. سنت وینسنت تنها جامعه کوچکی از گاریفونا را در خود دارد؛ مرکز ثقل فرهنگی بیش از دو قرن است که در سرزمین اصلی قاره‌ای قرار دارد.

دین تقریباً در همه جا رسماً کاتولیک است، اما لایه جالب‌تر زیر آن dügü است، آیینی برای گرامی‌داشت نیاکان که در آن زندگان فراخوانده می‌شوند تا مردگان خود را سیر کنند و با آنان آشتی کنند. این آیین شامل طبل‌زنی، تسخیرشدگی و روزها پخت‌وپز جمعی است، و بیشتر خانواده‌های گاریفونا به شکلی در آن شرکت می‌کنند، بی‌آنکه تناقضی با کلیسا ببینند. Punta، شناخته‌شده‌ترین موسیقی و رقص گاریفونا، از این جهان آیینی برخاست، پیش از آنکه به شکلی عرفی و محبوب در سراسر آمریکای مرکزی تبدیل شود. نان کاساوا، یعنی ereba، که از کاساوای تلخ و پس از فرآوری از طریق یک قالب بافته بلند به نام ruguma ساخته می‌شود، همچنان خوراک اصلی‌ای است که آشپزی و به تبع آن اقتصاد خانوار در روستاهای ساحلی بر آن استوار است. یونسکو در سال 2001 زبان، رقص و موسیقی گاریفونا را به عنوان شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت به رسمیت شناخت.