ایران

جمعیت ایران بازتاب حدود 4,000+ سال فرایندهای جمعیتی است که بر مهاجرت زبانان ایرانی هندواروپایی به فلات ایران و بستر بومی پیش‌ایرانی (عیلامی‌ها، لولوبی‌ها و دیگر جمعیت‌های پیش‌ایرانی) استوار است. توزیع کنونی به این شرح است: فارس (حدود 61%، هویت قومی-زبانی غالب)، آذری‌های ایرانی (حدود 19%)، کردها (حدود 10%)، لرها (حدود 6%)، عرب‌های ایرانی (حدود 2%)، بلوچ‌ها (حدود 2%)، ترکمن‌های ایرانی (حدود 2%)، قشقایی‌ها (حدود 1%)، و همچنین جوامع کوچک‌تری از جمله ارمنی‌ها و آشوری‌های مسیحی تاریخی، یهودیان تاریخی، زرتشتیان (پارسیان)، مندایی‌ها و دیگر جوامع (حدود 3% به‌طور مجموع). حدود 90-95% کشور شیعه دوازده‌امامی‌اند، با زیرجمعیت‌های سنی قابل توجه (عمدتاً کرد، بلوچ و ترکمن، و همچنین زیرجمعیت‌های سنی فارس) و جوامع اقلیت دینی. جمهوری اسلامی پس از 1979 به مهاجرت گسترده اقلیت‌های دینی و سیاسی منجر شده است، از جمله جامعه بزرگ بهاییان ایرانی در خارج از کشور.

مطالعات ژنومی گسترده، جمعیت‌های ایرانی را با ترکیب اصلی ایرانی/غرب‌اوراسیایی متمایز نشان می‌دهند، با تنوع منطقه‌ای و زیرجمعیتی قابل توجه. رنگ پوست در کل جمعیت از Fitzpatrick II تا V متغیر است و III تا IV مقدار غالب در سطح ملی است. این تنوع منطقه‌ای از Fitzpatrick II در شمال ایران (جمعیت‌های سواحل دریای خزر و آذری‌های ایرانی شمال‌غرب) تا Fitzpatrick IV و V در جنوب‌غرب (جمعیت‌های عرب خوزستانی و لر) و جنوب (جمعیت‌های ساحلی بندری با آمیختگی قابل توجه با نسب آفریقای شرقی و جنوب آسیایی در دوره تجارت اقیانوس هند) گسترده است. بافت موی سر بیشتر صاف تا موج‌دار است، با برخی گونه‌های مجعد در میان کردها و جمعیت‌های گسترده‌تر غرب آسیا. رنگ مو عمدتاً قهوه‌ای تیره تا سیاه است، با فراوانی غیرناچیز قهوه‌ای متوسط و به‌ندرت سایه‌های روشن‌تر. رنگ چشم عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر از معمول رنگ‌های عسلی، سبز و به‌ندرت آبی. ویژگی‌های چهره و هیکل، ویژگی‌های مشخص جمعیت‌های اصلی ایرانی/غرب آسیایی را نشان می‌دهد.