ترکیه

ترکیه دارای ساختار جمعیتی متمایزی است که ترک‌ها (~76%) بر آن غلبه دارند، با اقلیت کُرد قابل توجه (~19%) و جوامع کوچک‌تر (عرب ترک ~2%، چرکس ~2%، لاز ~0.5%، و سایرین ~0.5%). ساختار جمعیتی این کشور بازتاب بیش از 1,000 سال فرایند جمعیتی است که بر بستر بنیادین بومیان آناتولی استوار است (جمعیت‌های مبدأ پیش از ترکی، از جمله یونانی-آناتولیایی، ارمنی، کُرد، آشوری و دیگران)، به‌علاوه مهاجرت اوغوزهای ترک در سده یازدهم، و سپس جابه‌جایی‌های جمعیتی دوران عثمانی (ورود پناهندگان چرکس پس از 1864، و مبادله جمعیت یونانی-ترک پس از 1922)، و همچنین ورود پناهندگان سوری پس از 2011.

مطالعات ژنومی گسترده (Yunusbayev et al. 2015) نشان می‌دهند که جمعیت‌های ترک عمدتاً دارای تبار غربی اوراسیایی / بومی آناتولی‌اند، با آمیختگی کوچک‌تری از تبار شرق آسیایی / مغولی-ترکی ناشی از مهاجرت اوغوزها. جمعیت‌های ترک از نظر ژنتیکی بیش از ترک‌های آسیای مرکزی به جمعیت‌های گسترده‌تر غرب آسیا و جنوب اروپا نزدیک‌اند، که بازتاب بستر بنیادین بومی آناتولی است. رنگ پوست Fitzpatrick II-IV با حالت غالب III. موی عمدتاً موج‌دار تا فرفری، سیاه تا قهوه‌ای تیره، با برخی تنوع‌های روشن‌تر. رنگ چشم عمدتاً قهوه‌ای، با سهم قابل توجهی چشم‌های فندقی و روشن‌تر. میانگین قد مردان بالغ ترک حدود 174-177 سانتی‌متر است.

شتاب گسترده دیاسپورای ترک پس از 1961 در آلمان (3M+)، فرانسه، هلند، به‌علاوه ادامه مهاجرت کارگری ترک‌ها به اروپای غربی، یکی از بزرگ‌ترین جریان‌های مهاجرت قومی در تاریخ جمعیتی اروپا در سده بیستم را پدید آورد.