اروتیک اغوری‌ها

آغوری‌ها فرقه‌ای زاهدانه‌ی هندو هستند که عمدتاً در اطراف گات‌های سوزاندن مردگان در واراناسی و شمار اندکی از مراکز وابسته در دشت هند و گنگ متمرکزند. آنان به معنای تباری، گروه قومی نیستند (بیشتر آغوری‌ها در کاست‌های دیگری به دنیا می‌آیند و از طریق تشرف این تبار را می‌پذیرند)، اما به‌عنوان هویتی دینی و فرهنگی، جامعه‌ای شناخته‌شده و ریشه‌دار در جغرافیا را تشکیل می‌دهند که پوشش، دستور مناسک و الهیات ویژه‌ی خود را دارد. رقم حدود 70 سادوی آغوریِ فعال مربوط به سال 2011 که در منابع عامه‌پسند بسیار نقل می‌شود، جامعه‌ی وابسته‌ی غیرروحانی را کمتر از واقع نشان می‌دهد؛ این جامعه در شبکه‌ی کینارام استهال و اردوگاه‌های زاهدان غیروابسته در اوتار پرادش، بیهار و مادیا پرادش، چند هزار نفر است.

این تبار خود را به بابا کینارام (حدود 1601-1771) منسوب می‌کند، زاهدی از رامگر در ناحیه‌ی چاندائولی که samadhi او در کریم کوند در واراناسی همچنان لنگرگاه سازمانی فرقه است. اصلاح نهادی کینارام، یعنی تدوین رسوم جریانی کهن‌تر و شریعت‌ستیز از کاپالیکا و ناث در شبکه‌ای پایدار از صومعه‌ها، سبب شد هویت آغوری در دوران استعماری و پسااستعماری باقی بماند، در حالی که بیشتر گروه‌های برخاسته از کاپالیکا از هم پاشیدند. پژوهش‌های معاصر (پری 1982؛ بارت 2008) کینارام را محور تاریخی میان جنبش پراکنده‌ی کاپالیکای سده‌های میانه و فرقه‌ی آغوری معاصر و مرزبندی‌شده می‌دانند.

عمل و الهیات

کردار آیینی آغوری بر این آموزه بنا شده که امر الهی نادوگانه است: شیوا در هیئت هولناک بهایرَوه‌اش در همه‌چیز حضور دارد، و از این‌رو مقولاتی که زندگی عادی هندویی آنها را آلوده می‌داند (جسد، محل سوزاندن مردگان، الکل، ترشحات جنسی، گوشت حیوانات مرده) به‌محض آنکه سالک دیدگاه نادوگانه را درونی کرده باشد، اصلاً آلوده نیستند. رفتارهای تحریک‌آمیزی که توجه عامه را جلب می‌کند (مراقبه بر جسد، نوشیدن از kapala انسانی (کاسه‌ی جمجمه)، و استفاده از خاکستر مرده‌سوزی به‌عنوان پوشش بدن) در رستگاری‌شناسی آغوری نمایش‌های آیینی این درک تلقی می‌شوند، نه هدف‌هایی فی‌نفسه.

کردار روزمره‌ی آغوری بسیار کمتر هیجان‌انگیز است. بیشتر سادوهای وابسته آشرام‌های کوچکی را اداره می‌کنند، در kushth ashrams (خانه‌های سنتی مراقبت از جذامیان این فرقه) بیماران را درمان می‌کنند، در گشت‌های صبحگاهی در گات‌ها برای غذا گدایی می‌کنند، و مناسک خانگی‌ای را که مریدان غیرروحانی سفارش می‌دهند برگزار می‌کنند. پنج مناسکی که بیشترین ارتباط را با این فرقه دارند، یعنی shava sadhana، shmashana sadhana، kapala kriya، pancha makara و تقدیم madya (الکل) و mamsa (گوشت) در محل سوزاندن مردگان، توسط اقلیت کوچکی از زاهدان کاملاً تشرف‌یافته و بر پایه‌ی تقویمی وابسته به مراحل مشخص ماه اجرا می‌شود، و نه به‌عنوان سبک زندگی مداوم.

جغرافیا و نشانه‌های بیرونی

حضور آشکار آغوری‌ها در واراناسی در دو گات سوزاندن متمرکز است: مانیکارنیکا، که بزرگ‌تر و برای عموم پیداتر است، و هاریشاندرا، که پیوند اسطوره‌ای کهن‌تری با شاهی به همین نام دارد و محل ترجیحی برای مناسک دشوارتر است. کریم کوند، مقر کینارام استهال در محله‌ی راویندراپوری، نقش مرکز نهادی را دارد، هر سال یک mela در سالگرد درگذشت بابا کینارام برگزار می‌کند و محلی است که بیشتر تشرف‌های حامل تبار در آن به‌طور رسمی ثبت می‌شوند.

نشانه‌های بیرونی شامل موی درهم‌تابیده (jata) که اغلب با خاکستر پوشیده شده، یک تکه پارچه‌ی تیره یا نبود کامل پوشاک بسته به مرحله‌ی زهد، کاسه‌ی گدایی kapala یا damaru (طبل کوچک دوسر) که در کمر حمل می‌شود، و پیشانی‌ای است که به‌جای تیلاک عمودی وایشنَوا با سه خط افقی ویبوتی نشان‌گذاری شده است. آغوری‌های تبار کینارامی معمولاً همچنین یک rudraksha mala به همراه تصویر کوچکی از بابا کینارام بر دانه‌ی مرکزی به گردن دارند.

برداشت‌های نادرست و کلیشه‌ی آدم‌خواری

ماندگارترین تصویر غربی از آغوری‌ها، یعنی اینکه آنان به‌طور معمول گوشت انسان می‌خورند، با برنامه‌ی سی‌ان‌ان رضا اصلان در سال 2017 و چند کتاب پیشین با رویکرد مردم‌نگارانه‌ی هیجان‌آفرین رواج یافت و به‌شدت اغراق‌آمیز است. برای این عمل پایه‌ی متنی وجود دارد: کتاب‌های راهنمای آغوری مصرف بقایای محل سوزاندن مردگان را یکی از sadhanas تجویزشده توصیف می‌کنند. اما پژوهش میدانی طولانی جاناتان پری در گات‌های بنارس (منتشرشده با عنوان Death in Banaras، 1994) و کتاب رون بارت Aghor Medicine (2008) هر دو نشان می‌دهند که این عمل، اگر اصلاً رخ دهد، نادر و از نظر آیینی محدود است و ویژگی جامعه‌ی آغوری آشکاری که آشرام‌های فرقه و کار مراقبت پزشکی آن را می‌گرداند، نیست.

آمیختن آغوری‌ها با سادوهای ناگا، یعنی زاهدان جنگجوی خاکسترآلود از طریقت داشانامی سانیاسین که در کومبه میلا دیده می‌شوند، در نوشته‌های عامه‌پسند نیز رایج است. این دو گروه در زیبایی‌شناسی بصری (خاکستر، موی درهم‌تابیده، حداقل پوشاک) همپوشانی دارند، اما در تبار، عقیده و ساختار نهادی تفاوت آشکاری دارند: ناگاها طریقتی رهبانی و رزمی هستند که در سازمان‌دهی دوباره‌ی آدی شانکارا در سده‌ی هشتم تأسیس شد، در حالی که آغوری‌ها فرقه‌ای شیوایی و تانتریک‌اند که هیچ پیشینه‌ی نظامی ندارند و گستره‌ای بسیار کوچک‌تر و محلی‌تر دارند.

فرقه امروز

جامعه‌ی آغوری معاصر از راه سه جریان پابرجا می‌ماند: تبار نهادی کینارامی با مرکزیت کریم کوند و kushth ashrams وابسته به آن؛ شبکه‌ی سست زاهدان مستقلی که در محل‌های سوزاندن مردگان در سراسر شمال هند زندگی می‌کنند؛ و جامعه‌ی گسترده‌ای از مریدان غیرروحانی که عهدهای سادو را نمی‌پذیرند، اما در زندگی آیینی آغوری شرکت می‌کنند، نذورات تقدیم می‌کنند، و به خدمات درمانی شناخته‌شده‌ی فرقه برای بیماری‌های مزمن پوستی، مارگزیدگی و بیماری‌های روانی روی می‌آورند. سنت kushth ashram، که جذامیانی را درمان می‌کند که جامعه‌ی رایج طردشان کرده، ماندگارترین سهم برون‌گرای فرقه است و در چند مکان، از جمله بیمارستان اصلی کریم کوند، پابرجا مانده است.

از منظر مردم‌نگاری، مقوله‌ی آغوری را بهتر است به‌عنوان یک تبار دینی با جغرافیای پایدار در دشت هند و گنگ خواند، نه به‌عنوان هویت قومی به معنای تباری. جامعه‌ی آشکار در واراناسی جنوب‌آسیایی است (عمدتاً هندی‌زبان و بوجپوری‌زبان؛ و ویژگی‌های جسمانی آن با جمعیت گسترده‌تر گویشوران زبان‌های هندوآریایی در شرق دشت گنگ سازگار است)، و فرقه با وجود چند وابسته‌ی غربی گاه‌به‌گاه که در ادبیات مردم‌نگاری پس از سال 2000 ثبت شده، به هیچ شکل پایداری در سطح بین‌المللی جذب نیرو نکرده است.