اروتیک چرکس‌ها

چرکس‌ها خود را ادیغه می‌نامند و این نام وزنی بیش از هر برچسبی دارد که روسیه، ترکیه یا اروپا بر آنان زده‌اند. آنان بومیان شمال‌غرب قفقازند، یعنی دامنه دریای سیاه و تپه‌های پایکوهی که به سوی فلات کاباردا به سمت شرق امتداد دارند، و هویتشان با سرزمینی گره خورده که بیشترشان دیگر در آن زندگی نمی‌کنند. کوچ اجباری سال 1864 در پایان جنگ روسیه و چرکس بازماندگان را در سراسر امپراتوری عثمانی پراکنده کرد و امروز جمعیت دیاسپورا در ترکیه، اردن، سوریه و اسرائیل چند برابر جمعیتی است که هنوز در قفقاز مانده‌اند. هر روایت صادقانه از چرکس‌ها باید از این نقطه آغاز شود: ملتی که کانون ثقل آن بیرون از سرزمین خودش قرار دارد.

زبان ساختار درونی این گروه را شکل می‌دهد. زبان چرکسی به خانواده قفقازی شمال‌غربی تعلق دارد، شاخه‌ای کوچک و منزوی که خویشاوند اثبات‌شده‌ای خارج از این منطقه ندارد و میان زبان‌شناسان به دلیل مجموعه همخوان‌های فشرده‌ای که مصوت‌ها تقریباً در آن محو می‌شوند، شهرت دارد. این زبان به دو معیار ادبی تقسیم می‌شود. ادیغه را ادیغی‌ها، شاپسوغ‌ها و چرکس‌های کاراچای-چرکسیا به زبان می‌آورند؛ و کاباردین که گاهی چرکسی شرقی نامیده می‌شود، زبان کاباردین‌هاست که از نظر تاریخی دشت باز شرق کوهستان را اشغال کردند و جامعه اشرافی‌تر و سلسله‌مراتبی‌تری بر پایه سواره‌نظام توسعه دادند. دو شاخه با تلاش یکدیگر را می‌فهمند و تمایز میان چرکس‌های کوهستان غربی و چرکس‌های دشت شرقی تقریباً در همه پرسش‌های فرهنگی جریان دارد.

امروزه بیشتر چرکس‌ها مسلمان سنی‌اند، اما اسلام دیر به آنان رسید، تقریباً میان قرن شانزدهم و نوزدهم، و روی یک مجموعه قواعد عرفی کهن‌تر نشست، نه آنکه جایگزین آن شود. این مجموعه، Adyghe Khabze، میزبانی، رفتار میان نسل‌ها، تعهدات میهمان و میزبان، و آداب پیچیده عروسی و عزا را تنظیم می‌کند. در عمل اغلب در امور روزمره بر قانون دینی برتری دارد و بسیاری از چرکس‌ها آن را بیان راستین‌تر هویت خود می‌دانند. سنت سوارکاری، کت مشهور cherkeska با ردیف جیب‌های فشنگ‌دان که لباس استاندارد قزاق‌ها و اشراف قفقازی شد، و آواز چندصدایی، نشانه‌های ظاهری فرهنگی هستند که بر پایه خویشتن‌داری، کرامت و حافظه‌ای بلندمدت سازمان یافته است. در میان جوامع دیاسپورا، پرسش بازگشت به قفقاز و کمپین برای به رسمیت شناختن کوچ اجباری 1864 به عنوان نسل‌کشی، همچنان دغدغه‌های سیاسی زنده‌اند نه پاورقی‌های تاریخی.