اروتیک اینگوش‌ها

اینگوش‌ها خود را غالغای می‌نامند و این نام ادعای مشخصی را در بر دارد: اینکه برج‌های سنگی روستاهای کوهستانی که هنوز در دره‌های قفقاز پابرجایند، یعنی ارزی، وونوشکی و ایگیکال، به دست نیاکانشان ساخته شده و نشان‌دهندهٔ قلب کهن‌تر این مردم هستند. امروز بیشتر اینگوش‌ها در دشت کم‌ارتفاع اینگوشتیا زندگی می‌کنند که کوچک‌ترین جمهوری فدراتیو روسیه است، اما برج‌های مرتفعات همچنان نقطهٔ ارجاع هویت طایفه‌ای است، به شیوه‌ای که در میان همسایگان دشت‌نشین‌شان هیچ معادل واقعی ندارد. آنان با چچن‌ها خویشاوندی نزدیک دارند؛ هر دو ملت شاخهٔ وایناخی از خانوادهٔ زبان‌های ناخی را تشکیل می‌دهند و یک گویندهٔ اینگوشی و یک گویندهٔ چچنی معمولاً پس از چند دقیقه تطبیق می‌توانند یکدیگر را بفهمند. فراتر از وایناخی، این زبان هیچ خویشاوند زنده‌ای بیرون از خانوادهٔ شمال‌شرقی قفقاز ندارد، خانواده‌ای کوچک و کهن که تقریباً به‌طور کامل محدود به این گوشهٔ کوهستان است.

جامعه از طریق تیپ سازمان می‌یابد، یعنی تباری پدری که هنوز به‌عنوان واحد واقعی تعهد عمل می‌کند و نه یک کنجکاوی تاریخی، به‌طوری که مسائل ازدواج، میهمان‌نوازی، میانجی‌گری و حل ثأر خون اغلب پیش از رسیدن به هر نهاد دولتی از کانال ریش‌سفیدان تیپ می‌گذرند. حقوق عرفی، عادات، در کنار اسلام سنی همزیستی دارد؛ اسلامی که به معیارهای قفقازی دیر رسید و تنها در سده‌های هجدهم و نوزدهم ریشهٔ محکمی یافت. طریقت‌های صوفی، به‌ویژه طریقه‌های قادریه و نقشبندیه، شکل استقرار دین در زندگی اینگوشی را رقم زدند و همچنان در آیین‌های تشییع جنازه و در ذکر پرصدا و چرخشی دیده می‌شوند. میهمان‌نوازی در اینجا فضیلتی نرم نیست بلکه تکلیفی تقریباً حقوقی است و قواعد مربوط به میهمانان، ناموس زنان و خویشتن‌داری در گفتار سخت‌گیرانه‌تر از آن است که بیگانگان معمولاً انتظار دارند.

زخم تعیین‌کنندهٔ اینگوش‌های معاصر، تبعید فوریه 1944 است، زمانی که استالین دستور داد کل جمعیت، همراه با چچن‌ها، در واگن‌های حمل دام بارگیری و به آسیای مرکزی فرستاده شوند، به اتهام همکاری با نازی‌ها، اتهامی که از آن زمان هیچ مورخ جدی از آن دفاع نکرده است. ده‌ها هزار نفر در مسیر و در تبعید جان باختند. آنان تنها پس از 1957 اجازهٔ بازگشت یافتند و دریافتند که بخش‌هایی از سرزمینشان، به‌ویژه ناحیهٔ پریگورودنی، به اوستیای شمالی واگذار شده است؛ اختلاف بر سر آن زمین در سال 1992 به درگیری آشکار انجامید و همچنان حل‌نشده است. اینگوشتیای امروز فقیر، جوان، محافظه‌کار و به‌طرز چشمگیری خودبسنده است، جمهوری‌ای که جنگ‌های چچن را از نزدیک دید و نتیجه‌گیری‌های آرام خود را دربارهٔ چگونگی بقا در برابر مسکو گرفت.