اروتیک آخواخ‌ها

اخواخ‌ها خود را Ashvado می‌نامند و تاریخ معاصرشان تا حد زیادی داستان نادیده گرفته شدن این نام است. پیش از ۱۹۳۰، قوم‌نگاران شوروی آن‌ها را به‌عنوان قومی مستقل فهرست کرده بودند. پس از آن، در فرم‌ها به‌عنوان آوار ثبت شدند، همراه با دیگر ملت‌های کوچک کوهستان‌های غرب داغستان، با این استدلال که زبان ادبی مشترک و دین مشترک، این تمایز را اداری و نه واقعی می‌سازد. اما زبان با این ادعا موافق نبود. هنگامی که سرشماری 2002 روسیه این پرسش را دوباره گشود، چند هزار نفر بار دیگر اخواخ نوشتند.

آن‌ها در گوشه کوهستانی غربی داغستان زندگی می‌کنند، در دره‌های فرعی بالای Andi Koysu و Avar Koysu، جایی که روستاهای سنگی به‌صورت پله‌پله در دامنه ساخته شده‌اند، به‌طوری که پشت‌بام یک خانه به حیاط خانه بالایی تبدیل می‌شود. گروه شمالی منطقه‌ای را در اختیار دارد که نام آن‌ها را بر خود دارد. گروه کوچک‌تر جنوبی در چند روستا بالاتر در امتداد Avar Koysu زندگی می‌کند و شمالی‌ها گفتار آن‌ها را آشکارا غریب می‌یابند. جامعه سومی از قرن نوزدهم در Akhvakh-Dere، نزدیک Zaqatala در آذربایجان ساکن است. زبان آن‌ها به شاخه Andic از خانواده قفقازی شمال‌شرقی تعلق دارد، خانواده‌ای از همسایگان بسیار نزدیک و با درک متقابل بسیار ضعیف: Karata، Tindi، Botlikh و Chamalal همگی در فاصله یک روز پیاده‌روی تکلم می‌شوند و هیچ‌یک بدون مطالعه قابل پیگیری نیست. اخواخ دارای مجموعه صامت‌های سنگین، نظام جنسیت که اسم‌ها را در طبقات توافق دستوری قرار می‌دهد، و خط مستقل ندارد. زبان آواری خطبه و کتاب درسی را حمل می‌کند، و روسی همه امور رسمی را.

اسلام در اینجا سنی و بر مذهب شافعی است و آن‌قدر قدیمی که عادی به نظر می‌رسد. به‌آرامی در این کوه‌ها گسترش یافت، در قرن نوزدهم به زمین سیاسی امامت شامل سخت شد، زیر حکومت شوروی خاموش شد و پس از 1991 با بازسازی مساجد روستاها دوباره آشکار شد. زندگی روزمره هنوز تا حدی بر پایه توخوم جریان دارد، گروه خویشاوندی پدرتباری که تعیین می‌کند به چه کسی کمک می‌کنید و فرزندانتان با چه کسی ازدواج می‌کنند. گوسفند عنصر ثابت دیگری است: گله‌ها در زمستان به چراگاه‌های دشت پایین می‌روند و در بهار برمی‌گردند، و بسیاری از خانواده‌ها اکنون پا در هر دو جا دارند، خانه‌ای در روستا و کار در شهرهای دشت.