اروتیک چک‌ها

چک‌ها یک قوم اسلاوی غربی‌اند که هویتشان بر پارادوکسی آرام استوار است: آن‌ها از سکولارترین جمعیت‌های اروپا هستند، و با این حال در هر گام، شکل‌گرفته از مسیحیت کاتولیک و هوسی‌ای هستند که پنج قرن با آن کلنجار رفته‌اند. سرزمین مادری‌شان حوضه‌ای است میان ارتفاعات بوهمیا و ارتفاعات موراوی؛ کشوری که کوه‌ها دورش را گرفته‌اند و رودهای ولتاوا و البه از آن می‌گذرند، آن‌قدر کوچک که بتوان در یک روز از آن عبور کرد و آن‌قدر پرجمعیت که پراگ، برنو و هزاران شهر بازاری با گویش و آبجوی ویژه خود را پرورانده است. تقسیم میان بوهمیا در غرب، موراوی در شرق و نوار باریک سیلسیای چک در شمال، خط اداری صرف نیست. موراوی‌ها متفاوت آواز می‌خوانند، در جایی که بوهمی‌ها آبجوی لاگر می‌نوشند، شراب می‌نوشند، و ظرف ده دقیقه پس از آشنایی این را به شما خواهند گفت.

زبان چکی به شاخه غربی اسلاوی همراه با لهستانی و اسلواکی تعلق دارد، و یک چکی و یک اسلواکی می‌توانند هرکدام به زبان خود بی‌دردسر گفتگو کنند؛ واقعیتی که فدراسیون قرن بیستم را طبیعی و انحلال آن در ۱۹۹۳ را به‌طرز عجیبی دوستانه جلوه داد. این زبان در میان زبان‌آموزان به خوشه‌های همخوانی‌اش و به ř معروف است، صوتی که زبان‌شناسان آن را تقریباً منحصربه‌فرد می‌دانند. زبانی نیز بوده که نزدیک بود از میان برود: پس از پیروزی هابسبورگ‌ها در نبرد کوه سفید در ۱۶۲۰، آلمانی زبان اداره و فرهنگ عالی شد و چکی در روستاها و آشپزخانه‌ها بقا یافت، تا آنکه نهضت ملی قرن نوزدهم آن را عمداً به‌عنوان یک زبان ادبی بازسازی کرد. بسیاری از آنچه امروز به‌عنوان منش فکری چکی خوانده می‌شود، مانند شکاکیت خشک و ترجیح امر کوچک و محلی بر امر بزرگ و امپراتوری، در آن دوره طولانی از ملتی بی‌دولت بودن شکل گرفت.

کاتولیک‌گری همچنان بزرگ‌ترین وابستگی مذهبی بر اساس سنت است، اما عمل مذهبی کم‌رنگ است؛ اصلاحات هوسی در قرن پانزدهم، بازکاتولیک‌سازی اجباری که پس از آن آمد، و چهل سال الحاد دولتی تحت کمونیسم، جمعیتی به وجود آورده‌اند که تقریباً به همان اندازه از نظر فرهنگی مسیحی و از نظر شخصی لاادری‌اند. چهره‌هایی که تصویر ذهنی امروزی آن‌ها را تثبیت می‌کنند، یعنی هوس، کومنیوس، ماساریک و هاول، بیشتر اخلاق‌گرا و مربی‌اند تا جنگجو یا قدیس. بیرون از اروپا، بزرگ‌ترین جوامع چک در تگزاس، غرب میانه و دشت‌های کانادا قرار دارند، جایی که مهاجران اواخر قرن نوزدهم کولاچ، گروه‌های بادی برنجی و سالن‌های ژیمناستیک سوکول را با خود آوردند که هنوز فعال‌اند.