اروتیک کاشوبی‌ها

کاشوبی‌ها قومی اسلاوی غربی در ساحل شمالی لهستان‌اند که عمدتاً در نواری پردریاچه و پرصنوبر در غرب و جنوب غربی گدانسک، که به کاشوبیا معروف است، ساکن‌اند. هویت آنان با این چشم‌انداز مشخص پیوند خورده است: ساحل بالتیک، تپه‌های مورنی که یخ در حال عقب‌نشینی به جا گذاشته، و زنجیره‌ی دریاچه‌های یخچالی پیرامون ودزیدزه و خاژیکووی، و نیز با تاریخی طولانی از اینکه اسلاوهایی بودند که ماندند در حالی که دیگران جذب شدند. آنان آخرین شاخه‌ی باقی‌مانده از اسلاوهای پومرانی‌اند، جمعیت‌های قرون وسطایی که زمانی در امتداد جنوب بالتیک از رود اودر تا ویستولا گسترده بودند و طی قرن‌ها به‌تدریج آلمانی شدند. کاشوبی‌ها پایداری کردند، تا حدی چون روستاهایشان در سرزمین جنگلیِ کم‌بازده‌ی کشاورزی قرار داشت که کسی به استعمار تهاجمی آن زحمت نداد، و تا حدی چون در این کار لجوج بودند.

خود زبان کاشوبی لنگر زبانی آنان است. این زبان اسلاوی غربی است و به لهستانی نزدیک است اما گویشی از آن نیست؛ این دو بدون تلاش با هم فهم‌پذیر نیستند و کاشوبی ویژگی‌هایی را حفظ کرده (تکیه‌ی متحرک، برخی مصوت‌ها، و لایه‌ای از وام‌واژه‌های آلمانی سفلی حاصل از قرن‌ها تماس) که آن را زبانی مستقل نشان می‌دهد. مقامات لهستانی مدت‌ها در برابر این شناسایی مقاومت کردند؛ کاشوبی تنها در سال 2005 به‌عنوان زبان منطقه‌ای در لهستان به رسمیت شناخته شد و تابلوهای دوزبانه‌ی جاده‌ها در کاشوبیا مربوط به پس از آن‌اند. امروز این زبان در برخی مدارس محلی تدریس می‌شود و سنت ادبی کوچک اما واقعی‌ای دارد که رمان Życie i przygody Remusa نوشته‌ی الکساندر مایکوفسکی در اوایل قرن بیستم مرجع استاندارد آن است؛ با این حال، انتقال روزانه‌ی زبان به کودکان دهه‌هاست که کاهش یافته و این موضوع مردم را نگران می‌کند.

کاتولیسیسم ریشه‌ای ژرف دارد و در تقویم بافته شده است، نه اینکه حوزه‌ی دینی جداگانه‌ای تلقی شود. زیارت‌های سالانه به ویهروو و سواژوو هم رویدادهایی کاشوبی‌اند هم کاتولیک، و دینداری عامیانه با آیین‌های کشاورزی و دریایی کهن‌تر درآمیخته است، به شیوه‌هایی که روحانیان محلی عموماً تحمل کرده‌اند. این جامعه از درون میان کشاورزان داخلی و روستاهای ماهیگیری شبه‌جزیره‌ی هل و خلیج پوتسک تقسیم می‌شود، با تفاوت‌های محسوس در گویش و تصور از خود میان این دو. فرهنگ مادی کاشوبی نشانه‌ی بصری قابل تشخیصی دارد: گلدوزی با نقوش گل بر پایه‌ی یک پالت ثابت هفت‌رنگ، سفال‌های نقاشی‌شده از خمیلنو، و شاخ انفیه، ابزاری روزمره که در نمادشناسی منطقه‌ای با بسامدی ظاهر می‌شود که غریبه‌ها تا مدتی را در آنجا نگذرانند آن را گیج‌کننده می‌یابند. گونتر گراس که پیش از جنگ در دانتسیگ در میان آنان بزرگ شد، بارها و از درون درباره‌ی کاشوبی‌ها نوشت.