اروتیک بسلنی‌ها

بسلنی‌ها یکی از دوازده قبیلهٔ تاریخی چرکس‌اند و یکی از قبیله‌هایی که شاهزاده‌ای را نگه داشتند. نام آنان به بسلان بازمی‌گردد، یکی از نوادگان اینال، همان شخصیتی که چرکس‌ها اتحاد امارت‌های غربی را در قرن پانزدهم به او نسبت می‌دهند، و خاندان شاهزادگی کانوکو تا فتح این سرزمین به دست روسیه بر ایشان فرمان راند. این میراث چیزی بی‌اهمیت نیست. جامعه‌های چرکس به قبیله‌های اشرافی و قبیله‌های به‌اصطلاح دموکراتیک تقسیم می‌شدند که مجلس‌هایی از کشاورزان آزاد اداره‌شان می‌کردند، و بسلنی‌ها محکم در سوی اشرافی بودند: شاهزادگان، اشراف، آزادگان و وابستگان، با قواعدی دربارهٔ اینکه چه کسی با چه کسی ازدواج کند و چه کسی فرزندان چه کسی را بزرگ کند. سرزمین ایشان دامنه‌های میان رودهای لابا و اوروپ بود، در شمال خط آبریز قفقاز بزرگ، جایی که علف‌زار استپی تا جنگل‌های بلوط و راش بالا می‌رود. آنچه از آن سرزمین باقی مانده اکنون میان قره‌چای-چرکس، استان کراسنودار و آدیغه تقسیم شده است. گفتارشان میان زبان‌شناسان محل بحث است: معمولاً گویشی از کاباردی، یعنی چرکسی شرقی، شمرده می‌شود، اما ویژگی‌های کهن‌تری را حفظ کرده که آن را پلی به سوی گویش‌های غربی می‌سازد. این خانواده قفقازی شمال‌غربی است، با هیچ زبانی بیرون از منطقه خویشاوندی ندارد، و به انباشتن صامت‌ها در جایی شهرت دارد که زبان‌های دیگر به مصوت‌ها روی می‌آورند.

اسلام دیر رسید، سنی و حنفی، و در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم گسترش یافت و به جای آنکه جایگزین خابزه شود، بر روی آن نشست. خابزه آیین‌نامهٔ رفتاری چرکس‌هاست: آنچه انسان به میهمان مدیون است، چگونگی ایستادن در برابر بزرگ‌ترها، آنچه در مراسم خاکسپاری گفته می‌شود و آنچه ناگفته می‌ماند، و اینکه فرد چه اندازه از خود را در انظار عمومی نشان دهد. این آیین بیش از آموزه‌های دینی زندگی روزمره را تنظیم می‌کند. دو رسم شایان دانستن است. در رسم پرورش‌سپاری موسوم به آتالیک، خانواده‌ای اشرافی پسر نوزاد خود را به خانه‌ای دیگر می‌فرستاد تا در آنجا بزرگ شود، و پیوندی ایجاد می‌شد که از پیوند خونی استوارتر به شمار می‌رفت و سلسله‌های رقیب را به هم می‌پیوست. و میهمان، هر میهمانی، تا زمانی که می‌ماند زیر حمایت میزبان بود. در پاییز 1942 روستای بسلنی در قره‌چای-چرکس ستونی از کودکان یتیمِ تخلیه‌شده از لنینگراد را پذیرفت، به آنان نام‌های چرکسی داد، ایشان را در دفترهای خانوارهای روستا به عنوان پسر و دختر ثبت کرد، و راز را در سراسر دوران اشغال آلمان نگه داشت. تقریباً همهٔ آنان زنده ماندند. امروز این جماعت کوچک است: شکست 1864 و اخراج دسته‌جمعی به امپراتوری عثمانی بیشتر چرکس‌ها را از سرزمین خود بیرون راند، و اکثریت بازماندگان بسلنی از دههٔ 1860 در ترکیه به سر برده‌اند، در حالی که کسانی که ماندند چند روستا را در دست دارند و زبانی را حفظ کرده‌اند که پیوسته زیر فشار زبان روسی است.