اروتیک سیگین‌ها

سیگیناه‌ها مردمی از سده پنجم پیش از میلاد بودند که در دشت‌های شمال رود دانوب زندگی می‌کردند، احتمالاً در حوضه کارپات در آنچه امروز مجارستان نامیده می‌شود، و بی‌آنکه بازمانده شناخته‌شده‌ای داشته باشند از تاریخ ناپدید شدند. تقریباً همه آنچه دربارهٔ ایشان می‌دانیم از یک قطعهٔ کوتاه در هرودوت می‌آید. وقتی او دربارهٔ سرزمین آن سوی رود پرسید، به او گفته شد که خالی و بی‌پایان است. تراکیان گفتند که آنجا آن‌قدر پر از زنبور است که هیچ کس نمی‌تواند از آن بگذرد؛ داستانی که هرودوت رد کرد، زیرا استدلال می‌کرد که زنبور سرما را تاب نمی‌آورد. تنها مردمی که کسی در آنجا می‌توانست نامشان را ببرد، سیگیناه‌ها بودند.

جالب آن است که آنچه منابع او می‌دانستند به‌طرز عجیبی دقیق بود. سیگیناه‌ها جامه‌های مادی می‌پوشیدند، همان لباس شلوارداری که یونانیان آن را به ایران پیوند می‌دادند، و می‌گفتند که به‌عنوان مستعمره از ماد آمده‌اند. هرودوت نمی‌توانست ببیند که این چگونه ممکن است، اما آن را رد نکرد و گفت هر چیزی با گذشت زمان کافی ممکن است رخ دهد. اسب‌هایشان بیشترین تأثیر را گذاشتند. آن‌ها کوچک، پوزه‌کوتاه و سراسر پرمو بودند، با موهایی به درازای پنج انگشت. برای سواری ناتوان بودند، اما در یدک کشیدن ارابه تند بودند، و به همین دلیل سیگیناه‌ها ارابه می‌راندند. گفته می‌شد که سرزمینشان تقریباً تا سرزمین ایتی‌ها، یعنی ونتی‌ها در انتهای دریای آدریاتیک، می‌رسد.

هرودوت یک معمای واژگانی هم می‌افزاید که هنوز حل نشده است. لیگوریان ساکن درون‌بوم، دور از ماسیلیا، یعنی مارسی امروزی، واژهٔ سیگیناه را به معنای بازرگان به کار می‌بردند، و در قبرس این واژه به معنای نیزه بود. کسی نمی‌داند این اشاره به یک قوم کوچ‌نشین دارد، یا به واژه‌ای وام‌گرفته، یا صرفاً به تصادف. این نام در نویسندگان بعدی نیز دیده می‌شود. آپولونیوس رودسی سیگنی‌ها را در حماسهٔ آرگوناوتیکای خود میان مردمان پایین دانوب می‌آورد. استرابون که حدود چهار قرن پس از هرودوت می‌نوشت، قومی به نام سیگینی را نزدیک دریای خزر قرار می‌دهد. او می‌گوید که آن‌ها از آداب ایرانی پیروی می‌کردند و همان اسب‌های کوچک پرمو را در تیم‌های چهارتایی یوغ می‌بستند. زنان که از کودکی آموزش می‌دیدند ارابه می‌راندند، و بهترین رانندهٔ زن می‌توانست همسفر خود را خودش برگزیند.

مورخان امروزی تمایل دارند سیگیناه‌ها را قومی متأثر از فرهنگ دشت‌نشینان در سرزمین‌های دانوب بدانند. ممکن است با مردمان اسب‌سوار مرتبط باشند که گورهای به سبک سکایی‌شان در دشت مجارستان در این دوره دیده شده، اما هیچ فرهنگ باستان‌شناختی را نمی‌توان با قطعیت با این نام تطبیق داد. زبان، خدایان و نامی که خودشان بر خود نهاده بودند همگی از دست رفته‌اند. آنچه باقی مانده طرحی کوچک و تیز از لبهٔ نقشهٔ یونانی است: رانندگان ارابه با جامهٔ مادی، که به یاد آورده می‌شوند زیرا مورخی کنجکاو آنچه مسافران به او گفته بودند را ثبت کرد.