اروتیک بلغارها

بلغارها مردمی اسلاوی جنوبی‌اند که هویتشان نامی با ردی ترکی دارد. بلغارهای نخستین اتحادیه‌ای قبیله‌ای از دشت‌های استپی بودند که در سده هفتم از رود دانوب گذشتند، در دشت پایین‌دست دانوب دولتی بنیان نهادند، و در طی چند نسل در جمعیت بسیار بزرگ‌تر اسلاوی که پیش‌تر در آنجا ساکن بود جذب شدند. آنچه باقی ماند نام بود، سنت دولت‌داری، و گرایشی متمایز به سوی دریای سیاه و بالکان به جای غرب لاتینی یا ژرمنی.

سرزمین مادری میان رود دانوب و دریای اژه قرار دارد و رشته کوه بالکان (Stara Planina) که نام شبه‌جزیره از آن گرفته شده آن را دو نیم می‌کند. بلغاری زبانی اسلاوی است اما بیش از هر زبان بزرگ اسلاوی دیگری از خویشاوندانش فاصله گرفته است: تقریباً به‌طور کامل نظام حالت‌های صرفی را کنار گذاشته، حرف تعریف پسین ساخته (حرف تعریف به انتهای اسم می‌چسبد، مانند gradat به معنای «شهر»)، و از وجه شاهدی بهره می‌برد که تشخیص می‌دهد گوینده شاهد رویداد بوده یا فقط درباره آن شنیده است. هیچ‌یک از همسایگان اسلاوی‌اش چنین کارهایی نمی‌کنند. مقدونی نزدیک‌ترین خویشاوند آن است و این پرسش که آیا این دو زبان جدا هستند بیش از آنکه زبان‌شناختی باشد سیاسی است.

ارتدوکسی شرقی دین غالب است و شکل بلغاری آن ریشه‌های نهادی بسیار عمیقی دارد: این کشور نخستین دولت اسلاوی بود که در سال 864 مسیحیت را در سطح ملی پذیرفت، و صومعه‌های بلغاری کارگاهی شدند که خط سیریلیک در آن پدید آمد و سوادآموزی اسلاوی از آنجا به شمال و به روس کیف گسترش یافت. پنج قرن حکومت عثمانی که در سال 1878 پایان یافت، کلیسا را به اصلی‌ترین ظرف هویت ملی بدل کرد، و این میراث هنوز شیوه سخن گفتن بلغاری‌ها از خودشان را شکل می‌دهد: دین را همچون قومیت خواندن، نه همچون الهیات. پوماک‌ها، یعنی بلغارهای قومی که در دوره عثمانی اسلام آوردند و زبانشان را نگه داشتند، این معادله را پیچیده می‌کنند و موضوع کارزارهای مکرر همانندسازی بوده‌اند که شدیدترین آن‌ها در دهه 1980 بود.

آداب متمایزی با سرسختی شگفت‌انگیزی پابرجا مانده‌اند. Nestinarstvo، آیین راه رفتن بر اخگرهای فروزان که در چند روستای کوه‌های استراندژا اجرا می‌شود، از معدود بازمانده‌های پیش‌مسیحی در اروپاست که هنوز اجرا می‌شود نه آنکه بازسازی شود. Martenitsa، نخ‌های تابیده قرمز و سفید که در نخستین روز مارس هدیه داده می‌شوند و تا وقتی لک‌لکی دیده شود بسته می‌مانند، در همه جا رایج است. تکان دادن سر از این سو به آن سو به معنای بله است و تکان دادن آن به بالا و پایین به معنای نه. مسافران این را در کمتر از یک ساعت درمی‌یابند و هرگز کاملاً به آن عادت نمی‌کنند.