اروتیک ایژوری‌ها

ایژوریان مردمی هستند که نام اینگریا را به آن داده‌اند و سپس تقریباً از آن ناپدید شدند. آنان فنلندی‌تبار و ارتدوکس‌مذهب‌اند، و همین واقعیت دوم آن‌ها را از فنلندی‌های اینگریِ لوتری‌مذهب جدا می‌کند که در همان سرزمین مسطح و جنگلی جنوب خلیج فنلاند زندگی می‌کنند. سرزمین مادری آنان میان رودهای نارووا و نوا قرار دارد، در آنچه امروز استان لنینگراد نامیده می‌شود، و روستاهایی که هنوز خود را ایژوری می‌نامند در شبه‌جزیرهٔ سوئیکولا و در پایین‌دست رود لوگا متمرکزند، در نزدیکی جرثقیل‌های بندر اوست‌لوگا. بر روی کاغذ چند صد نفر باقی مانده‌اند. گویشوران این زبان کمترند، بیشترشان سالخورده‌اند و بیشترشان زن‌اند.

زبان اینگری در گروه شمالی فنلندی‌تبار کنار فنلندی و کارلیایی جای دارد. به نظر می‌رسد که ایژوری‌ها در قرن یازدهم یا دوازدهم از کارلیایی‌ها جدا شدند و به سوی غرب به حوزهٔ نووگورود رفتند، جایی که به‌عنوان نگهبانان مرز خدمت می‌کردند: روایت وقایع‌نگاران درباره‌ی نبرد نوا در سال 1240 از پیرمردی ایژوری به نام پلگوسیوس می‌گوید که ناوگان سوئدی را دید و خبر را به الکساندر نفسکی رساند. چهار گویش ثبت شده است. گویش‌های سوئیکولا و لوگای پایین باقی‌مانده‌اند، و هوهاها و اوردزه از میان رفته‌اند. گویش لوگای پایین لایهٔ سنگینی از زبان وتی دارد، زیرا ایژوری‌ها و وتی‌ها قرن‌ها حوزه‌های کلیسایی، آیین و پیوندهای زناشویی مشترک داشتند و بیشتر وتی‌ها سرانجام در ایژوری‌ها حل شدند.

بیرون از روسیه، ایژوری‌ها با آواز شناخته می‌شوند. پژوهشگران سده‌ی نوزدهم که کالوالا را تغذیه کردند، برخی از انبوه‌ترین مناطق سرودخوانی رونی در اینگریا را یافتند، و بزرگ‌ترین خواننده‌ای که ثبت کردند، لارین پاراسکه، زنی ایژوری از شمال منطقه بود که ده‌ها هزار بیت شعر و مرثیه را در حافظه داشت. زنان این سنت را در عروسی‌ها، مراسم تشییع و هنگام کار زنده نگه داشتند. زن شوهردار جایگاه خود را با ساپانو نشان می‌داد، روسری سفید و بلندی که بر سر می‌گذاشت و تا پشت آویزان می‌شد، روی پیراهن کتانی و دو پارچهٔ کمری که یکی جلو و دیگری پشت بسته می‌شد. این پوشش امروز تنها در گروه‌های جشنواره‌ای دیده می‌شود.

سده‌ی بیستم آسیب را وارد کرد. در اوایل دهه‌ی 1930 یک زبان ادبی با خط لاتین و مدارس روستایی پایه‌گذاری شد و در عرض پنج سال در تصفیه‌ها بسته شدند. اشغال آلمان‌ها ساحل را خالی کرد و جمعیت فنلندی‌تبار را در سال 1943 به فنلاند منتقل کرد. پس از آتش‌بس، فنلاند بیشتر آنان را به اتحاد جماهیر شوروی بازگرداند، که آنان را در سراسر مرکز روسیه پراکنده کرد و سال‌ها از بازگشت به سرزمین خود بازداشت. بسیاری از کسانی که بازگشتند، خود را روس ثبت کردند. امروز ایژوری‌ها در فهرست روسیه از اقوام بومی با جمعیت اندک قرار دارند، و موزه‌ای در ویستینو، حلقه‌های زبانی و جنبش احیای کوچکی تلاش می‌کنند تا این نام را به مردمان زنده پیوند دهند نه به رودخانه‌ای.