اروتیک یوتوینگی‌ها

یوتوینگ‌ها قومی بالتیک غربی بودند که سرزمین دریاچه‌ها و جنگل‌های میان رودهای نمان و نارِو را در اختیار داشتند؛ این منطقه امروز شمال‌شرقی لهستان، جنوب‌غربی لیتوانی و غرب بلاروس را دربر می‌گیرد. آنان دست‌کم از قرن دوم میلادی تا زمانی که شوالیه‌های توتونی در سال 1283 شکستشان دادند، در این سرزمین زیستند. بازماندگان در قرن‌های بعد یا به اسارت برده شدند یا در لیتوانیایی‌ها، لهستانی‌ها، پروس‌های کهن و روتنیان ادغام شدند. امروز هیچ‌کس خود را یوتوینگ نمی‌داند، با این حال منطقه Suwałki در لهستان و ناحیه‌های Suvalkija و Dzūkija در لیتوانی بر زمین کهن آنان قرار دارند و بخشی از تبارشان را در خود دارند.

آنچه آنان را از خویشاوندان بالتیکی‌شان جدا می‌کرد، آوازه‌شان بود. به زبانی بالتیک غربی سخن می‌گفتند که به پروسی کهن نزدیک و از لیتوانیایی دورتر بود، اما وقایع‌نگاران از هر سو آنان را با جنگ به یاد می‌آوردند. بطلمیوس در قرن دوم از سودینی‌ها یاد کرد. سالنامه‌های روس ثبت کرده‌اند که ولادیمیر کیفی در سال 983 علیه Yatvyagi لشکر کشید و در سیصد سال بعد دسته‌های غارتگر یوتوینگ به ماسوویا، ولین و مرزهای روس می‌تاختند، در حالی که شاهزادگان لهستانی، شاهزادگان گالیسیا و سرانجام شوالیه‌های توتونی به همان شیوه پاسخ می‌دادند. پطرس دوسبورگی، وقایع‌نگار خود این فرمان، سودوی‌ها را نجیب‌ترین و ثروتمندترین قبیله‌های پروسی خواند و شش هزار سوارکار به آنان نسبت داد. آخرین رهبر بزرگشان، سکومانتاس، سال‌ها با شوالیه‌ها جنگید پیش از آنکه تسلیم شود، و فرمان جوامع کامل را به گوشه‌ای از شبه‌جزیره سامبیا تبعید کرد که آلمانی‌ها آن را Sudauer Winkel می‌نامیدند. سرزمین تهی‌شده نخست به «بیابان بزرگ» بدل شد، منطقه‌ای حائل که تا قرن‌های پانزدهم و شانزدهم، زمانی که مستعمره‌نشینان لیتوانیایی، ماسوویایی و روتنی به آن کوچیدند، عمدتاً بی‌سکنه ماند.

تا پایان بت‌پرست ماندند. تپه‌های گوری فرهنگ اولیه سودوی در اطراف Suwałki، از جمله گورستان Szwajcaria، گورهایی دارند که با سلاح، زیورهای برنزی و اسب‌های قربانی‌شده همراه‌اند. در سده‌های میانه یوتوینگ‌ها مردگان خود را می‌سوزاندند. متنی آلمانی از قرن شانزدهم که با نام Sudovian Book شناخته می‌شود، جامعه تبعیدشده در سامبیا را توصیف می‌کند که هنوز در ضیافت‌های جمعی بزی را قربانی می‌کرد، کشیشی حیوان و آبجو را برکت می‌داد و روستاییان خطاهای خود را اعتراف می‌کردند. خود این نام چند قبیله را دربر می‌گرفت: سودوی‌ها، دائوی‌نیان‌ها، پولکسیان‌ها و خود یوتوینگ‌ها به معنای دقیق، و از همین رو منابع لیتوانیایی این قوم را Sūduva و منابع لهستانی آن را Jaćwież می‌نامند. زبانشان تنها در نام‌های مکان و اشخاص بازمانده است، به‌علاوه واژه‌نامه‌ای لهستانی-یوتوینگی که محل بحث است و در سال 1978 پدیدار شد. تپه‌دژهایی چون Szurpiły هنوز برپاست، سرشماری روسی در قرن نوزدهم هنوز حدود سی هزار نفر را نزدیک گرودنو یافت که خود را یوتوینگ می‌خواندند، و این نام در هویت منطقه‌ای لیتوانیایی سووالکیا زنده است.