اروتیک کوستوبوک‌ها

کوستوبوکی‌ها مردمی از شمال کوه‌های کارپات بودند که در نوشته‌های رومی میان حدود قرن اول و چهارم میلادی دیده می‌شوند و سپس دیگر ذکری از آن‌ها نیست. سرزمینشان در امتداد بخش بالایی رودهای دنیستر و پروت بود، در آنچه امروز غرب اوکراین، شمال مولداوی و بوکوینای رومانی نامیده می‌شود: تپه‌زارهای جنگلی بالای دشت داکیایی، آن‌قدر نزدیک به مرز روم که اهمیت داشته باشند و آن‌قدر دور از آن که بیرون از استان بمانند. بیشتر مورخان کوستوبوکی‌ها را از داکیایی‌های آزاد می‌دانند، یعنی قبایلی که هنگام تصرف داکیا توسط تراژان در سال 106 فتح‌نشده ماندند. بطلمیوس نام آن‌ها را دو بار آورده است: یک بار در سارماتیا و یک بار با عنوان Transmontani Costoboci، یعنی «آنان که آن‌سوی کوه‌ها هستند»، که ممکن است دو شاخه را ثبت کرده باشد یا تنها تکرار نقشه‌نگار باشد. باستان‌شناسان معمولاً آن‌ها را به فرهنگ لیپیتا در بخش بالایی دنیستر نسبت می‌دهند که سفال و طرح خانه‌هایش داکیایی به نظر می‌رسد، هرچند این تطبیق بیشتر مورد بحث است تا قطعی. از زبان آن‌ها چیزی جز نام‌های شخصی باقی نمانده و این نام‌ها تراکی-داکیایی خوانده می‌شوند که قوی‌ترین شاهد منفرد علیه نظریه‌های قدیمی‌تری است که آن‌ها را سارمت، کلت یا اسلاو می‌دانستند.

آن‌ها به خاطر یک لشکرکشی به یاد مانده‌اند. حدود سال 170، در حالی که روم درگیر جنگ‌های مارکومانی بود، کوستوبوکی‌ها از دانوب گذشتند و از راه موزیا و تراکیا به سوی مقدونیه تاختند و سپس تا خود یونان پیش رفتند. در الئوسیس، پرستشگاه دمتر را سوزاندند، پرستشگاهی که آیین‌های رازآمیزش قرن‌ها بی‌وقفه برگزار می‌شد. پوسانیاس که اندکی بعد می‌نوشت، آن‌ها را راهزن می‌خواند و از دونده‌ای اهل الاتیا یاد می‌کند که هنگام جنگ با آن‌ها جان داد. مارکوس اورلیوس هزینه بازسازی را پرداخت. نیروهای رومی این یورش را شکستند و سپس، ظرف یکی دو سال، واندال‌های هاسدینگی به سرزمین کوستوبوکی‌ها وارد شدند و آن را تصرف کردند. از آن پس دیگر هرگز قدرتی نشدند. یک بنای مرمرین در روم کل پیامد این ماجرا را در خود دارد: زیا، دختر تیاتوس، زنی داکیایی، همسر پیپوروس شاه کوستوبوکی‌ها، که در پایتخت امپراتوری توسط دو نوه با نام‌های داکیایی ناتوپوروس و دریلگیزا به خاک سپرده شد. خاندانی شاهی که سال‌های پایانی خود را درون امپراتوری‌ای می‌گذراند که پیش‌تر به آن یورش برده بود. خود این نام تا قرن چهارم در آثار آمیانوس باقی می‌ماند، اما در آن زمان دیگر نه به کسانی که کاری انجام می‌دادند، بلکه به پهنه‌ای از سرزمین اطلاق می‌شد. هیچ مردم زنده‌ای خود را به آن‌ها نسبت نمی‌دهد. آنچه بر جای مانده، زمین‌های کاوش‌شده در امتداد دنیستر و پرسشی همیشگی درباره این است که داکیایی‌های آزاد در واقع که بودند.