اروتیک مجارهای شرقی

مجارهای شرقی همان مجارهایی بودند که هرگز به مجارستان نرسیدند. هنگامی که اتحادیهٔ اصلی قبیله‌های مجار به سوی غرب تاخت و حدود سال 895 حوضهٔ کارپات را تصرف کرد، گروه‌های خویشاوند در استپ‌های جنگلی میان میانهٔ ولگا و جنوب کوه‌های اورال، در باشقیرستان و تاتارستانِ امروزی در روسیه، بر جای ماندند. آنها تا یورش مغول در سال 1236 به‌عنوان مردمی مجارزبان در آنجا دوام آوردند، سپس پراکنده شدند و در میان همسایگان ترک‌زبانشان حل شدند، به احتمال زیاد در میان نیاکان باشقیرها و تاتارهای ولگا.

آنچه داستانشان را متمایز می‌کند این است که مجارهای غربی آنها را به یاد داشتند. وقایع‌نامه‌های پادشاهی مجارستان سنتی دربارهٔ خویشاوندانی که در شرق مانده بودند حفظ کرده بود، و در دههٔ 1230 راهبان دومینیکن به جست‌وجوی آنان رفتند. راهب ژولیان در سال 1236 به بلغارِ ولگا رسید، با زنی مجار که در یکی از شهرهای آنجا ازدواج کرده بود دیدار کرد و بر اساس راهنمایی او دو روز دیگر تا رسیدن به قومش پیش رفت. او بدون مترجم می‌توانست با آنان سخن بگوید، حدود سه قرن و نیم پس از جدایی. گزارش او سرزمینشان را Magna Hungaria می‌نامد، یعنی مجارستان بزرگ، و بت‌پرستانی را توصیف می‌کند که کشاورزی نمی‌کردند، گله‌های بزرگ اسب داشتند، شیر مادیان می‌نوشیدند، و به‌خوبی مسلح بودند و شکست‌دادنشان دشوار بود. فرستاده‌ای مغول از پیش میان آنان بود. وقتی ژولیان در سال 1237 بازگشت، تنها تا امیرنشین‌های روس توانست پیش برود: مجارستان بزرگ درنوردیده شده بود، و او با یک اولتیماتوم مغولی خطاب به پادشاه بلا چهارم به خانه بازگشت.

زبانشان شکلی آغازین از مجاری بود، زبانی اوگوری از خانوادهٔ اورالی که نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌اش مانسی و خانتی در غرب سیبری‌اند. این زبان همچون جزیره‌ای میان ترک‌زبانان قرار داشت: بلغارهای ولگا، باشقیرها، قپچاق‌ها. باستان‌شناسی بقیهٔ تصویر را کامل می‌کند. گورستان Bolshie Tigany نزدیک پایین‌دست رود کاما و محوطه‌های فرهنگ‌های Kushnarenkovo و Karayakupovo در جنوب کوه‌های اورال، سگک‌های کمربند، یراق اسب و پارچه‌های پوششی صورت با صفحات نقره‌ای برای چشم و دهان دارند که با گورهای نسل فتح در مجارستان تطابق دارد. پژوهش‌های اخیر DNA باستانی این دو جمعیت را به هم پیوند می‌دهد.

شاخه‌های شرقی دیگر مبهم‌ترند. امپراتور بیزانسی قسطنطین هفتم نوشت که پس از حملهٔ پچنگ‌ها، بخشی از مجارها که نزد پژوهشگران به نام Savard Magyars شناخته می‌شوند به سوی شرق و به‌طرف ایران، احتمالاً به منطقهٔ قفقاز، حرکت کردند، و مجارهای غربی در قرن دهم همچنان با آنان پیام رد و بدل می‌کردند. شهر ویران‌شدهٔ Madjar بر رود کوما مدت‌هاست به آنان پیوند داده می‌شود، هرچند این پیوند محل مناقشه است. آنچه امروز باقی مانده بیشتر نام‌هاست. تیره‌های باشقیری Yurmaty و Yeney یادآور قبیله‌های مجاری Gyarmat و Jenő هستند، و در مجارستان، خویشاوندانی که پشت سر مانده‌اند هنوز بخشی زنده از حافظهٔ ملی‌اند.