اروتیک بولوخوفی‌ها

بولوخوییان‌ها جامعه‌ای از مردم قرون وسطا بودند که در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم در اطراف رودهای بالادست بوگ جنوبی، اسلوچ و هوریِن زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز در مرکز-غرب اوکراین قرار دارد. آنان پس از یورش مغول‌ها دیگر به‌عنوان گروهی نام‌دار در اسناد ظاهر نمی‌شوند و نسل‌هایشان در جمعیتی که بعدها اوکراینی شد جذب شد. آنچه آن‌ها را از دیگران متمایز می‌کرد بیش از زبان یا دین، سیاست بود. سرزمین بولوخوییان امیران خاص خود را داشت که مورخان هنوز درباره خاستگاه خاندانشان بحث می‌کنند، و مجموعه‌ای از شهرهای مستحکم از جمله درویچ و هوبین. این سرزمین میان امیرنشین‌های کیف، ولین و گالیسیا قرار داشت و بولوخوییان هرگز به‌راحتی زیر سلطه هیچ‌یک از آن‌ها نرفتند. تقریباً همه آگاهی‌ها درباره آنان از وقایع‌نامه گالیسیا و ولین به دست می‌آید که از دیدگاه دشمن اصلی‌شان، دانیال گالیسیایی، نوشته شده است. داستان آنان از چشمان خصمانه به ما می‌رسد.

نقطه عطف آنان با یورش مغول‌ها در سال ۱۲۴۰ رقم خورد. جامعه‌های بولوخویی تا پایان نجنگیدند و پراکنده نشدند. آنان با مهاجمان کنار آمدند و وقایع‌نامه ثبت می‌کند که تاتارها ایشان را در جای خود نگه داشتند تا گندم و ارزن بکارند. امیرانشان پیش‌تر از رقبای دانیال در جنگ طولانی بر سر گالیسیا حمایت کرده بودند و معامله مستقیم با مغول‌ها گامی بیش از حد بود. در سال ۱۲۴۱ نیروهای دانیال سراسر این سرزمین را درنوردیدند، شهرهایش را سوزاندند و مردمش را به اسارت بردند. مورخان اغلب بولوخوییان را با جامعه‌هایی پیوند می‌دهند که منابع آن‌ها را مردم تاتار می‌نامند: سکونتگاه‌های مرزی که پرداخت خراج مستقیم به مغول‌ها را سبک‌تر از خدمت به یکی از امیران روس یافتند. تاریخ‌های ملی بعدی تمایل داشتند از آن انتخاب بگذرند، اما آن انتخابی واقعی بود و بیش از یک جامعه آن را برگزیدند.

خاستگاه آنان همچنان محل بحث است. از آنجا که این نام شبیه واژه اسلاوی برای ولاش‌ها است، برخی پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که آنان گله‌داران رومانس‌زبان بوده‌اند. دیگران به گروه‌های ترک استپی نگاه کرده‌اند که در کناره‌های روس ساکن شدند. بیشتر پژوهشگران آنان را جامعه‌هایی شرقی‌اسلاو با فرمانروایان محلی خاص خود می‌دانند. باستان‌شناسان کوشیده‌اند شهرهای وقایع‌نامه‌ای آنان را با قلعه‌های تپه‌ای در منطقه‌های خملنیتسکی و ژیتومیر تطبیق دهند، اما چند مورد از این تطبیق‌ها هنوز مورد مناقشه است. پس از لشکرکشی‌های دانیال، این سرزمین به پودولیا پیوست و بعدها زیر فرمانروایی دوک‌نشین بزرگ لیتوانی درآمد. امروز بولوخوییان بیشتر به‌عنوان معمایی برای مورخان باقی مانده‌اند و یادآور این‌اند که روس قرون وسطا پر از جامعه‌های کوچکی بود که هر یک بر سر قدرت شرطی برای خود می‌بستند.