اروتیک پوگوژانیه

پوگوژانی‌ها لهستانی‌های تپه‌نشین هستند. روستاهای آن‌ها در سرزمین ناهموار و پرپیچ‌وخم میان دشت‌های کم‌ارتفاع لهستان کوچک و بسکیدهای پایین، در دورترین جنوب لهستان، پراکنده‌اند. نام این قوم محل زندگی‌شان را نشان می‌دهد: pogórze یعنی سرزمین زیر کوه‌ها و بودن در جایگاه پوگوژانی همیشه تا حدی به همین موقعیت وابسته بوده است. در شیب‌های بالاتر لمکوها زندگی می‌کردند، مردمی روسین‌تبار با زبان و کلیساهای آیین شرقی خودشان. به‌سوی رود ویستولا، دشت‌های غلات گسترده بود. پوگوژانی‌ها میان این دو می‌زیستند. آن‌ها به لهستانی سخن می‌گفتند، به کلیساهای کاتولیک رومی می‌رفتند و در قطعه‌های کوچک، سنگلاخی و شیب‌دار اطراف شهرهای بازاری مانند گورلیچه، بیچ، یاسلو و کروسنو کشاورزی می‌کردند.

مردم‌شناسان معمولاً آن‌ها را به شاخه‌ی غربی، در اطراف گورلیچه، بیچ و یاسلو، و شاخه‌ی شرقی که تا کروسنو، برزوف و سانوک امتداد دارد تقسیم می‌کنند. گفتار آن‌ها به گویش‌های لهستانی لهستان کوچک تعلق دارد و گویشوران روستایی مسن‌تر هنوز از آواها و واژه‌هایی استفاده می‌کنند که آن‌ها را بومی نشان می‌دهد. تقویم کاتولیک ریتم سال را تعیین می‌کند: جشن‌های محلی کلیسا، زیارت‌ها و برکت‌های برداشت محصول. کلیسای محله اغلب قدیمی‌ترین بنای روستاست و برخی از آن‌ها بسیار چشمگیرند. کلیساهای چوبی گوتیک در هاچوف، بلیزنه، بیناروا و سنکووا در فهرست میراث جهانی UNESCO قرار دارند. کلیسای هاچوف جزو بزرگ‌ترین کلیساهای چوبی گوتیک اروپا به شمار می‌آید.

تاریخ مستقیماً از این کمربند عبور کرده است. پس از ۱۷۷۲ این منطقه به گالیسیای اتریشی تعلق گرفت، استانی فقیر، پرجمعیت و کم‌زمین، و شمار زیادی از مردم به شهرهای آسیاب و معدن در پنسیلوانیا و محله‌های لهستانی شیکاگو مهاجرت کردند. همین تپه‌ها نفت هم داشتند. ایگناسی لوکاشویچ یکی از نخستین چراغ‌های خیابانی نفت‌سفید اروپا را در گورلیچه در سال ۱۸۵۴ نصب کرد و معدن نفت بوبرکا نزدیک کروسنو هنوز یکی از قدیمی‌ترین معادن جهان به شمار می‌آید. در ماه مه ۱۹۱۵ قدرت‌های مرکزی جبهه‌ی روسیه را در گورلیچه شکستند و دامنه‌ی تپه‌ها هنوز با گورستان‌های کوچک جنگی آن نبرد پوشیده است. جنگ جهانی دوم جوامع یهودی بلدات بازاری را از میان برد و نیروهای آلمانی در سال ۱۹۴۴ یاسلو را با خاک یکسان کردند. پس از جنگ، لمکوها تبعید شدند و کوه‌های جنوبی تا حد زیادی خالی از سکنه شدند.

امروز پوگوژانی‌ها لهستانی‌های روستایی و شهرک‌نشین با پوشش مدرن‌اند، اما هویت منطقه‌ای از میان نرفته است. گروه‌های فولکلور، لباس سنتی، آواز و رقص‌های کهن را همچنان در جریان نگه می‌دارند. موزه‌ی روباز سانوک مزارع پوگوژانی‌ها را در کنار مزارع همسایگان کوهستانی پیشین‌شان حفظ می‌کند، از این رو مرز کهن میان تپه و کوهستان هنوز به‌آسانی دیده می‌شود.