اروتیک روسکا روما

روسکا روما روماهایی هستند که روس شده‌اند بی‌آنکه از روما بودن دست بکشند. نیاکان آنان در قرن 18 از مشترک‌المنافع لهستان و لیتوانی به سوی شرق آمدند. آنان با پولسکا روما در ریشه‌های شاخه‌ی شمالی زبان روما شریک‌اند و در سه قرن بعد از استان‌های غربی روسیه تا سیبری پراکنده شدند. امروز چندین گروه روما در روسیه زندگی می‌کنند، از جمله کالدراش، لواری و روماهای کریمه که از مسیرهای دیگری آمده‌اند. روسکا روما بزرگ‌ترین این گروه‌ها هستند و بیش از همه در زندگی عادی روسی جاافتاده‌اند: ارتدوکس به‌واسطه‌ی غسل تعمید، مسلط به روسی، و در خانواده، گفتار و آداب، روما. زبان خودشان گویشی شمالی از زبان روما است که اغلب Xaladytka یا زبان رومایی شمال روسیه نامیده می‌شود. مانند هر شکلی از زبان روما، ریشه‌اش هندوآریایی است، با لایه‌ای ضخیم از واژه‌های لهستانی و روسی که در طول راه فراگرفته‌اند. در دهه‌های 1920 و 1930 دولت شوروی این گویش را پایه‌ی یک زبان روما‌ی نوشتاری قرار داد. کتاب‌های درسی مقدماتی و یک مجله‌ی ادبی با خط سیریلیک چاپ کرد و مزارع جمعی و تعاونی‌های صنایع دستی روما را برپا کرد. این آزمایش پیش از جنگ متوقف شد. ارتدوکسی هنوز آیین پیش‌فرض است و بیشتر در غسل تعمید و تشییع جنازه نمود دارد، هرچند کلیساهای پنتیکاستی و دیگر کلیساهای انجیلی در دهه‌های اخیر پیروان واقعی یافته‌اند.

اما برای بیشتر روس‌ها، روسکا روما پیش از هر چیز یادآور موسیقی بودند. از اواخر قرن 18 اشراف گروه‌های کر روما نگه می‌داشتند و تا قرن 19 گروه‌های کر مسکو بخشی از فرهنگ ملی شده بودند. آنان گیتارهای هفت‌سیم می‌نواختند و به سبکی آواز می‌خواندند که روس‌ها هنوز آن را tsyganskiy romans می‌نامند. پوشکین و تولستوی هر دو شب‌های درازی را به گوش دادن به آنان گذراندند و بیش از یک نجیب‌زاده با خواننده‌ای از یکی از این گروه‌های کر ازدواج کرد. تئاتر رومن در مسکو که در سال 1931 بنیان نهاده شد، این سنت را به‌عنوان یکی از معدود تئاترهای دائمی روما در جهان ادامه می‌دهد. دور از صحنه، بیشتر خانواده‌ها از راه معامله‌ی اسب و سفر فصلی زندگی می‌کردند، زمستان‌ها را در خانه‌های روستایی اجاره‌ای می‌گذراندند و در بهار دوباره به راه می‌افتادند. قرن 20 این ریتم را دو بار شکست. اشغال نازی‌ها به کشتار جمعی روما در سراسر غرب روسیه، بلاروس و اوکراین انجامید، و فرمانی شوروی در سال 1956 زندگی کوچ‌نشینی را ممنوع کرد و آخرین خانواده‌های سیار را به خانه‌های ثابت و مشاغل دولتی واداشت. امروز بیشتر روسکا روما زندگی یکجانشین دارند، بسیاری‌شان در شهرها. آنچه امروز جامعه را کنار هم نگه می‌دارد کمتر جاده است و بیشتر خانواده‌ی گسترده و احساس مشترک قوی از اینکه یک فرد روما باید چگونه رفتار کند.