اروتیک مازوویایی‌ها

ماسوویی‌ها مردم میانه‌ی ویسلا هستند: دشت‌های هموار و شنی و جنگل‌های کاج در مرکز لهستان که بقیه‌ی ملت مدت‌ها آن را منطقه‌ای عقب‌مانده می‌دانستند و اکنون آن را جایی می‌دانند که همه‌چیز در آن رخ می‌دهد. خاک نازک است و زمین بیشتر برای چاودار و سیب‌زمینی مناسب است تا گندم، با جنگل و باتلاق در جاهایی که گاوآهن از کار افتاده است، و همین فقر، عجیب‌ترین واقعیت اجتماعی منطقه را پدید آورد. ماسوویا جمعیت بسیار زیادی از خرده‌نجیب‌زادگان را در خود جای داد: خانواده‌هایی با نشان خانوادگی، امتیاز حقوقی و تقریباً به اندازه‌ی زمین یک دهقان، که خودشان زمین‌های خود را شخم می‌زدند و نسل‌ها در میان خودشان ازدواج می‌کردند. هنوز روستاهای کاملی از ایشان در اطراف لومژا و چخانوف برجا مانده‌اند و نام خانوادگی‌شان هنوز با نام آن مکان درآمیخته است. از نظر سیاسی این منطقه تقریباً چهار قرن به‌عنوان دوک‌نشینی مستقل زیر فرمان شاخه‌ی فرعی و سرسخت خاندان پیاست دوام آورد و تنها در 1526، هنگامی که آخرین‌شان درگذشت، به تاج لهستان پیوست. پرپیامدترین اقدام آنان در 1226 رخ داد، زمانی که کنراد ماسوویایی شوالیه‌های توتونی را به شمال فراخواند تا با پروس‌های بت‌پرست رویارو شوند و در عوض دولتی نظامی به دست آورد که لهستان در سیصد سال پس از آن پیوسته با آن می‌جنگید. هفتاد سال پس از پایان دوک‌نشین، خاندان واسا دربار را از کراکوف به ورشو منتقل کرد و منطقه‌ی عقب‌مانده، پایتخت را به دست آورد.

آنان به گویش ماسوویی سخن می‌گویند و یکی از ویژگی‌های آن چنان شناخته‌شده است که زبان‌شناسان آن را به نام منطقه نامیده‌اند: mazurzenie، یعنی فروپاشی سری‌های sz، ż و cz به s، z و c ساده. رقص آنان نیز همین‌طور است. نام مازورکا از ماسوویا گرفته شده است، شوپن در ژلازووا وولا، درست در غرب ورشو، زاده شد و سرود ملی لهستان بر همین وزن ساخته شده است. در داخل این منطقه شاخه‌هایی هستند که شناختنشان ارزش دارد. کورپی‌های جنگل‌های نارف هرگز به‌طور کامل دهقانان وابسته به ملک اربابی نبودند. آنان از جنگل زندگی می‌کردند، کندوهای عسل را در بلندای درختان کاج زنده و بر پایه‌ی قانون زنبورداران خودشان می‌کندند، کهربا را از باتلاق‌ها بیرون می‌آوردند و هنوز در یکشنبه‌ی نخل، نخل‌های تزیین‌شده‌ای به بلندی چند متر را به کلیسای ویسه می‌برند. کشنژاتسی‌ها در اطراف لوویچ که مستأجر اسقف‌های اعظم بودند نه اربابان، همان کسانی هستند که با نوارهای پشمی نارنجی و قرمز تند در هر عکس از لباس محلی لهستانی دیده می‌شوند. رشته‌ای جدا به سمت شمال کشیده می‌شود: مهاجران ماسوویی که به پروس دوکی رفتند مازوری‌ها شدند، در اصلاحات دینی به لوتری گرویدند و تا قرن بیستم بیشترشان با آلمان همراه شدند و سپس رفتند. کاتولیک‌گری در خود ماسوویا متراکم و پایبند به آیین ماند. امروز این منطقه ثروتمندترین منطقه‌ی لهستان است، با پایتختی که پس از 1944 از ویرانه‌ها بازسازی شد و با روستاهایی تغذیه می‌شود که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان به این گویش سخن می‌گفتند و نوه‌هایشان هر روز برای کار رفت‌وآمد می‌کنند.