اروتیک بامبرها

بامبرها پیش از آنکه یک گروه قومی باشند، تاریخچه‌ای خانوادگی‌اند. نیاکان آنان کشاورزان کاتولیکی از روستاهای اطراف بامبرگ در فرانکونیا بودند که به دعوت شهر پوزنان بین سال‌های 1719 و 1753 به شرق مهاجرت کردند. روستاهای این شهر در پی جنگ بزرگ شمال و طاعونی که پس از آن آمد خالی از سکنه شده بود. تازه‌واردان در مزارعی در لوبون، دِمبیِتس، یژیچه، ویینیاری، بونین، راتایه، ویلدا و گورچین مستقر شدند. آنان به‌عنوان مستأجران آزاد بر زمین‌های شهر آمدند، نه به‌عنوان سرف، و این ویژگی آنان را از بسیاری از دهقانان اطرافشان متمایز می‌کرد. در طول نسل‌ها، بسیاری از خانوارهای بامبر ثروتمند شدند.

آنچه در مورد آنان جلب توجه می‌کند، میزان کامل بیگانه نبودن‌شان است. آنان با زبان آلمانی فرانکونیایی شرقی وارد شدند، اما اشتراک ایمان کاتولیک درِ کلیساهای لهستانی، پدرخوانده‌ها و ازدواج‌ها را به رویشان گشود. در طول قرن نوزدهم، پروس بر پوزنان حکومت می‌کرد و آلمانی‌سازی را بر این استان تحمیل می‌کرد، اما خانواده‌های بامبر در جهت عکس حرکت کردند و خود را لهستانی دانستند. نوادگان آنان به زبان لهستانی سخن می‌گویند و ریشه‌های آلمانی بیشتر در نام‌های خانوادگی و دفترهای ثبت کلیساهای محلی دیده می‌شود.

سده بیستم این انتخاب را آزمود. در دوران اشغال نازی‌ها، مقامات آلمانی خانواده‌های بامبر را تحت فشار گذاشتند تا خود را در Volksliste به‌عنوان آلمانی قومی ثبت کنند و بسیاری‌شان نپذیرفتند. در همین حال، شهر روی روستاهای قدیمی گسترش یافت: بیشتر آن‌ها اکنون محله‌هایی از پوزنان‌اند و مزارع‌شان مدت‌هاست به خیابان، ساختمان‌های مسکونی و مجتمع‌های مسکونی تبدیل شده است.

برجسته‌ترین میراثی که از خود بر جای گذاشته‌اند، لباس جشن زنان است: لایه‌هایی از دامن‌های پرچین، جلیقه تنگ، پیش‌بند و کلاهک تزئین‌شده با روبان. امروزه این لباس بیشتر در رژه‌ها و رویدادهای میراث فرهنگی ظاهر می‌شود. یک مجسمه برنزی از زن بامبر، Bamberka، کنار چاهی در میدان قدیمی بازار پوزنان ایستاده است. انجمنی از نوادگان و موزه‌ای کوچک در این شهر، شجره‌نامه‌ها، لباس‌ها و داستان‌ها را زنده نگه می‌دارند. بامبرها زبان و کلیسای مخصوص خود را ندارند، از این رو این یادآوری آگاهانه بخش عمده‌ای از کار حفظ هویت آنان را بر دوش دارد.