اروتیک کویاوی‌ها

کویاویایی‌ها لهستانی‌اند و این نام به یک منطقه و سنت عامیانه‌ی آن اشاره دارد، نه به ملتی جداگانه. آن منطقه کویاوی است، دشتی هموار در شمال‌مرکزی لهستان که میان رودخانه‌های ویستولا و نوچ و فرورفتگی یخچالی درازِ دریاچه‌ی گوپلو قرار دارد. خاک‌های سیاه آن از بهترین زمین‌های کشاورزی کشور است و مدت‌های طولانی از کشت گندم، چغندرقند و املاک بزرگ پشتیبانی کرده است، و شهرهای بازاری مانند Inowrocław، Włocławek، Radziejów و Kruszwica در آن قرار دارند. بیشتر مردم لهستانی معیار حرف می‌زنند، اما روستاییان مسن‌تر گویش محلی‌ای دارند که در گروه Greater Poland به شمار می‌رود. دین مردم کاتولیک رومی است و برای قرن‌ها، اسقف‌های مستقر در Włocławek به اسقف‌های کویاوی ملقب بودند. این منطقه همچنین نزدیک به اسطوره‌ی بنیادین دولت لهستان است. کروشویتسا، در کنار دریاچه‌ی گوپلو، جایی است که افسانه، Popiel، شاهزاده‌ی بی‌رحمی که موش‌ها خوردندش، و Piast، چرخ‌ساز و نیای نخستین سلسله‌ی سلطنتی، را به آن نسبت می‌دهد. به بازدیدکنندگان برج موش‌ها نشان داده می‌شود، هرچند برج آجری در واقع بقایای قلعه‌ای از قرن چهاردهم است. در قرن سیزدهم کویاوی دوکنشینی مستقل بود و خاندان حاکم آن، Władysław آرنج‌قد را پرورد که پادشاهی پاره‌پاره را دوباره گرد هم آورد و در سال 1320 تاجگذاری کرد.

تاریخ بعدی سخت‌تر است. در سال 1331 شوالیه‌های توتونی به این منطقه تاختند و نبرد Płowce در زمین‌های کویاوی درگرفت. پس از سال 1815 مرز یک امپراتوری کویاوی را برای حدود یک قرن به دو نیم کرد. Inowrocław و غرب زیر سلطه‌ی پروس بود، Włocławek و شرق زیر سلطه‌ی پادشاهی لهستان که تحت حکم روسیه بود، و ایستگاه راه‌آهن Aleksandrów Kujawski به عنوان گذرگاه مرزی به کار می‌رفت. نیمه‌ی غربی تنها از طریق قیام بزرگ‌پولند در سال‌های 1918 و 1919 دوباره به لهستان بازگشت. مشهورترین چیزی که از کویاوی برخاسته، رقص آن است. kujawiak که آهسته و با ریتم سه‌ضربی تاب می‌خورد، یکی از رقص‌های ملی لهستان است، در کنار polonaise، mazurka، oberek و krakowiak، و اغلب با oberek سریع‌تر جفت می‌شود. اتنوگراف Oskar Kolberg در دهه‌ی 1860 دو جلد از بررسی عظیم خود درباره‌ی زندگی مردم لهستان را به کویاوی اختصاص داد. چشمه‌های نمکی منطقه نشانه‌ی خاص خود را بر جای گذاشته‌اند: در Ciechocinek، برج‌های چوبی تدریجی سده‌ی نوزدهم هنوز آب‌نمک را از دیواره‌های بوته‌ی تمشک‌خاری تراوش می‌کنند تا بازدیدکنندگان هوای نمکین را تنفس کنند.