اروتیک کراشووانی‌ها

کراشوانی‌ها مردمی کوچک با زبان اسلاوی‌اند که در هفت روستا در منطقه سنگ‌آهکی جنوب‌غربی رومانی زندگی می‌کنند، در دره رودخانه Caraș بالای Reșița. آنچه آن‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کند نخست زبان نیست، بلکه کلیسا است: آن‌ها در منطقه‌ای که اکثریت آن ارتدوکس رومانیایی است، کاتولیک رومی‌اند و همین یک واقعیت تاریخ آن‌ها را برای قرن‌ها سامان داده است. کشیشان کاتولیک، روزهای جشن کاتولیکی، الگوهای ازدواج کاتولیکی و تمایل طولانی به ازدواج نکردن بیرون از هفت روستا سبب شدند جامعه‌ای چند هزار نفری از حکومت عثمانی، اداره هابسبورگی، بانات مجارستان و چهل سال کمونیسم رومانی سالم بماند. روستاها عبارت‌اند از Carașova، Lupac، Clocotici، Nermed، Rafnic، Vodnic و Iabalcea که در امتداد دره‌ای قرار دارند که در سنگ متخلخل پر از غار و گودال کنده شده، و این گروه نام خود را از Carașova، بزرگ‌ترین آن‌ها، گرفته است.

زبان آن‌ها ترلاکی است، گویشی انتقالی از زبان‌های اسلاوی جنوبی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در جنوب دور، در شرق صربستان و غرب بلغارستان قرار دارند و به‌خوبی نه صربی است و نه بلغاری. قرن‌ها زندگی در کوهستان واژگان رومانیایی، مجارستانی و آلمانی را روی آن نشانده است. همین نشانی زبانی اصلی‌ترین شاهد در بحثی طولانی درباره منشأ کراشوانی‌هاست: مهم‌ترین فرضیه‌ها این‌اند که آن‌ها مهاجران قرون وسطایی از دره‌های Timok و Morava بوده‌اند، یا پناهندگان کاتولیکی که از بوسنی عثمانی به شمال رفته‌اند و معمولاً راهبان فرانسیسکنی بوسنیایی را مسئول حفظ کاتولیک بودن آن‌ها می‌دانند. هنوز کسی آن را حل نکرده است. این پرسش مهم است زیرا هویت ملی آنان واقعاً باز مانده است. بسته به دهه، شمارگران سرشماری، نهادهای صربی، نهادهای کرواسی و خود کراشوانی‌ها آن‌ها را صرب، کروات، یا صرفاً کراشوانی به حساب آورده‌اند. از دهه ۱۹۹۰ بیشتر آنان قومیت کرواتی اعلام کرده‌اند و اکنون بخش عمده اقلیت کروات به‌رسمیت‌شناخته‌شده رومانی را تشکیل می‌دهند؛ زبان کرواتی در مدارس محلی تدریس می‌شود و در شهرداری‌های Carașova و Lupac به کار می‌رود. بسیاری هنوز پاسخ قدیمی‌تر را نخست می‌دهند: ما کراشوانی هستیم و همین کافی است. فشار امروز بر این جامعه اقتصادی است، نه سیاسی. کار در معادن و کارخانه‌های فولاد Reșița در طول قرن بیستم روستاها را کنار هم نگه داشت و وقتی آن صنعت از هم پاشید، جوانان به اتریش، آلمان و کرواسی رفتند. آن‌ها در تابستان و برای کیرواژ، جشن سرپرست روستا، بازمی‌گردند، زمانی که لباس‌ها از کمد بیرون آورده می‌شوند و بیشتر افراد پراکنده برای لحظه‌ای دوباره در یک جا جمع می‌شوند.