اروتیک زلیچانی‌ها

زلیکانیان مردمی اسلاو در بوهم اوایل قرون وسطی بودند. در قرن‌های نهم و دهم، از دژ خود در کورژیم بر سرزمین‌هایی در شرق پراگ فرمان می‌راندند، تا آن‌که دوکان پرمیسلید در سال 995 آن سرزمین‌ها را تصرف کردند و نسل‌های بعدی آنان بخشی از مردم چک شدند. آنان به همان زبان سخن می‌گفتند و به همان باورهای همسایگانشان پایبند بودند. آنچه آنان را متمایز می‌کرد، وفاداری به فرمانروایی دیگر بود: رودخانه‌ای آنان را از قبیله‌ای جدا می‌کرد که منابع آن را بوهمی‌ها می‌نامند و خاندان حاکم آن، خاندان پرمیسلید بود.

مرکز آنان دژ بزرگ کوهستانی بود که امروز استارا کورژیم نام دارد و نزدیک شهر کنونی در مرکز بوهم قرار دارد. قلمرو آنان احتمالاً تا ویشهراد، صخره‌ای بر فراز ولتاوا که روبه‌روی قلعه پراگ در آن سوی رودخانه است، امتداد داشت و این امر دو خاندان فرمانروای جاه‌طلب را تقریباً در فاصله دید یکدیگر قرار می‌داد. آنان به گویشی از زبان اسلاوی غربی سخن می‌گفتند که بعدها به چکی تبدیل شد و هیچ نوشته‌ای از خود به جا نگذاشتند. مسیحیت در قرن‌های نهم و دهم به رهبران آنان رسید، همان‌گونه که به سراسر بوهم رسید، و بر باورهای کهن اسلاوی نشست و یک‌شبه آن‌ها را از میان نبرد.

مشهورترین داستان درباره آنان افسانه‌ای است که در تاریخ‌های متأخر چکی آمده است. در این افسانه، رادسلاو، شاهزاده کورژیم، علیه دوک ونچسلاس قیام می‌کند. این دو توافق می‌کنند که موضوع را با نبردی تن‌به‌تن حل کنند، اما رادسلاو در حریف خود نشانه‌ای از لطف آسمان می‌بیند و به جای جنگیدن زانو می‌زند. این افسانه‌ای قدیسانه است، نه تاریخ. با این حال نشان می‌دهد که زلیکانیان چگونه به یاد مانده‌اند: به عنوان همسایگانی که پرمیسلیدها پیش از آن‌که بتوانند بر تمام بوهم فرمان برانند، باید مهارشان می‌کردند.

تا اواخر قرن دهم، سرزمین‌های آنان معمولاً به خاندان اسلاونیک مربوط می‌شود که مقرشان در لیبیتسه بود و قلمرو آنان در شرق بوهم تقریباً مانند کشوری جداگانه عمل می‌کرد. این وضع در 28 سپتامبر 995 پایان یافت، زمانی که نیروهای پرمیسلید به لیبیتسه یورش بردند و اسلاونیک‌هایی را که در آن‌جا یافتند کشتند. آدالبرت پراگی، اسلاونیکی که به مقام اسقفی رسیده بود، تنها از آن رو جان سالم به در برد که خارج از کشور بود. کورژیم به عنوان مرکز منطقه‌ای زیر فرمان پرمیسلیدها باقی ماند و دژ کهن اکنون محوطه باستان‌شناسی است. مورخان هنوز درباره میزان تطابق نقشه قبیله‌ای بوهم اولیه با آنچه واقعاً وجود داشت بحث می‌کنند، زیرا بخش عمده آن از منابعی برمی‌آید که قرن‌ها بعد نوشته شده‌اند.