آغوش زانوزده

توضیح: در اینجا تماس مهم است، نه فشار و کوبش. هر دو شریک روی تخت، رو به روی هم، راست زانو زده‌اند و تنه‌هایشان در آغوشی تمام‌قد به هم فشرده شده است. و از آنجا که هیچ‌کدام اهرمی برای به حرکت درآوردن لگن ندارد، حرکت در گستره‌ی سایشی باقی می‌ماند: تاب‌خوردن آهسته و خم‌شدن لگن به جای ضربه‌زدن. این وضعیت بیشتر پیوند است تا کار: فشار سینه به سینه، بازوهای حلقه‌شده و نزدیکی هم‌سطح چشم‌ها، بیش از نفوذ، این وضعیت را تعریف می‌کنند.

تنوع‌ها: شریک پذیرنده کمی روی زانوها بلند می‌شود تا قدها هم‌تراز شوند و زاویه تنظیم گردد؛ بازوها دور پشت حلقه می‌شوند یا کف دست‌ها به صورت شریک بالا می‌آیند. هر یک از دو شریک می‌تواند از کمر به عقب خم شود تا قاب تصویر دوباره باز شود.

در دوربین: بیشتر یک لحظه‌ی صمیمیت است تا یک وضعیت کاری؛ قاب‌بندی نیم‌رخ، زانو زدنِ آینه‌ای را نشان می‌دهد و پوشش گسترده‌ی تمام‌بدن، هر دو پیکر را در کادر نگه می‌دارد.

ملاحظات طراحی هوش مصنوعی: دو پیکر آینه‌ای، راست زانو زده، در تماس نزدیک. خطوط هم‌اندازه‌ی زانو و ارتفاع یکسان لگن، تقارن را برجسته می‌کند؛ هم‌پوشانی سنگین تنه، سطح تماس را به اصلی‌ترین ناحیه‌ی انسداد بصری بدل می‌کند.