اروتیک بلاروس‌ها

بلاروسی‌ها یک قوم اسلاوی شرقی هستند که سرزمین‌شان دشت هموار، جنگلی و پر از دریاچه‌های کوچک میان لهستان و روسیه است، کریدوری که ارتش‌ها هزار سال است در هر دو جهت از آن عبور کرده‌اند. این جغرافیا بسیاری چیزها را توضیح می‌دهد. هیچ کوهی برای عقب‌نشینی وجود ندارد و هیچ ساحلی برای نگاه کردن به بیرون؛ این کشور جنگل، باتلاق و رودخانه‌های آرام است و خودآگاهی بلاروسی از زیستن بر یک مسیر، نه در یک مقصد، شکل گرفته است.

این زبان اسلاوی شرقی است و خویشاوند نزدیک اوکراینی و روسی است و جایگاهش واقعاً پیچیده است. بلاروسی واژگان زیادی با روسی مشترک دارد، اما دستور، واج‌شناسی و آهنگش به اوکراینی و به زبان نوشتاری قدیمی روتنی، که در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی به کار می‌رفت، نزدیک‌تر است. در بیشتر قرن بیستم، روسی بر آموزش، اداره و زندگی شهری مسلط بود و امروز گونه گفتاری ترکیبی‌ای به نام trasianka که آمیزه‌ای از دو زبان و اغلب بی‌تکلف است، بیش از بلاروسی ادبی شنیده می‌شود. صحبت کردن به بلاروسی خالص در ملأ عام، بسته به دهه، یک عادت مردمی، یک بیانیه سیاسی یا چیزی بود که به آرامی منع می‌شد.

از نظر دینی، سنت غالب ارتدکس شرقی است، اما بلاروس یکی از معدود مکان‌ها در شرق اسلاوی است که اقلیت کاتولیک قابل توجهی دارد، که در غرب و در اطراف هرودنا متمرکز است؛ بازمانده دوران طولانی لهستانی-لیتوانی. کلیسای کاتولیک یونانی (یونیت) که در قرن نوزدهم سرکوب شد، زمانی اکثریت مذهبی بود و تنها اخیراً با تعداد اندک شروع به بازگشت کرده است. دین در زندگی روزمره بیشتر در سطح تعطیلات، عروسی‌ها و گورستان‌ها رعایت می‌شود تا حضور هفتگی در عبادت.

نقاط عطف تاریخی که بیشترین اهمیت را برای هویت بلاروسی دارند، قرون وسطایی نیستند، بلکه مدرن‌اند: دوک‌نشین بزرگ لیتوانی که در آن بلاروسی کهن زبان دیوانی بود؛ تقسیم‌هایی که این سرزمین را زیر سلطه امپراتوری روسیه قرار داد؛ و جنگ جهانی دوم که حدود یک چهارم جمعیت را کشت و تقریباً هر شهری را ویران کرد. دهه‌های شوروی پس از جنگ، کشور را به‌عنوان یک جمهوری صنعتی و کشاورزی بازسازی کردند و آن میراث، از مزارع جمعی و بلوک‌های آپارتمانی میانه قرن تا شبکه متراکم کارخانه‌های استانی، هنوز چشم‌انداز را شکل می‌دهد.

آداب و رسوم عامیانه متمایز در جیب‌هایی باقی مانده است، به‌ویژه در پولسیه روستایی در جنوب، جایی که آیین‌های فصلی پیش از مسیحیت، حوله‌های گلدوزی‌شده rushnyk با نقش‌های منطقه‌ای، و سنت زنده آوازخوانی روستایی مبتنی بر خویشاوندی، هم از مدرنیزاسیون شوروی و هم از مهاجرت پس از شوروی جان سالم به در برده‌اند.