اروتیک چوواش‌ها

چوواش‌ها تنها گویشوران زنده شاخه اوغور از زبان‌های ترکی‌اند، یعنی بال کهن‌تر و جداشده خانواده، که از ترکی مشترک تاتار، باشقیر، قزاق و ترکی با تحولات آوایی چنان ژرف جدا شده است که یک گوینده چوواش و یک همسایه تاتار، با آنکه چند صد کیلومتر در امتداد ولگا از هم فاصله دارند، یکدیگر را نمی‌فهمند. زبان‌شناسان این زبان را آخرین خویشاوند زنده گفتار بلغارهای ولگا در سده‌های میانه می‌دانند و پیش از آنان اتحادیه‌های استپی دوران هون که زبان‌های دیگرشان کاملاً ناپدید شده است. همین یک واقعیت بیشترین کار را در جای‌دادن چوواش‌ها انجام می‌دهد: مردمی ترک‌زبان که بخشی از جهان ترک‌زبان، آن‌گونه که معمولاً ترسیم می‌شود، نیستند.

سرزمین اصلی ایشان در کرانه راست میانه ولگا، در استپ جنگلی میان تاتارستان و سرزمین‌های ماری و موردوین قرار دارد؛ راهرویی که بارها میان خان‌های بلغار، اردوی زرین، خانات قازان و موسکوی دست به دست شد، پس از آنکه ایوان چهارم در 1552 قازان را گرفت. دو شاخه اصلی این جغرافیا را بازتاب می‌دهند نه هیچ تقسیم قبیله‌ای: Virjal («بالایی») در شمال جنگلی به سوی نیژنی نووگورود، و Anatri («پایینی») در جنوب بازتر، با تفاوت‌های قابل سنجش در گویش، پوشاک و، در گذشته، اقتصاد خانوار. گروه انتقالی کوچک‌تری به نام Anat Enchi میان آن دو قرار دارد.

از نظر دینی چوواش‌ها در منطقه خود استثنا هستند. در حالی که تاتارها و باشقیرها از دوره بلغار ولگا به بعد اسلام را پذیرفتند، چوواش‌ها هرگز کاملاً مسلمان نشدند، و از سده هجدهم دولت روسیه مسیحیت ارتدوکس را با انرژی غیرعادی در میان آنان ترویج کرد. امروز بیشتر آنان به نام ارتدوکس‌اند، اما لایه کهن‌تر به‌طور غیرعادی سالم مانده است: نظامی پیش‌مسیحی که بر محور Tură، خدای آسمان، ساخته شده و تقویمی از جشن‌های کشاورزی دارد: Çăvarni در پایان زمستان، Akatuy در آغاز شخم، و Şimĕk برای درگذشتگان. این آیین‌ها از جمعی‌سازی جان سالم به در بردند و اکنون دوباره زندگی روستایی را سامان می‌دهند. بسیاری از خانوارها هر دو سنت را بدون آنکه تناقضی ببینند نگه می‌دارند.

زبان نوشتاری نسبتاً جوان است. در دهه 1870 میلادی، مربی‌ای به نام ایوان یاکوولف آن را نظام‌مند کرد، الفبایی بر پایه خط سیریلیک ساخت و شبکه‌ای از مدارس پدید آورد که هنوز پایه ادبیات چوواشی است. گلدوزی دیگر سنت قابل‌حمل ایشان است: نقش‌های هندسی متراکم به رنگ‌های قرمز و سیاه روی پیراهن‌ها و سربندهای زنان، که دستورهای نقش آن‌ها تا همین اواخر برای تشخیص تیره و ناحیه خوانده می‌شد.