اروتیک چیپا

طایفهٔ چهیپا نام خود را از حرفه‌شان گرفته است. این نام از واژهٔ چهاپنا به معنای چاپ کردن می‌آید و قرن‌ها کار خانواده‌های چهیپا همین بوده است: پارچهٔ سادهٔ پنبه‌ای را می‌گرفتند، قالب‌های چوبی را حکاکی می‌کردند و نقش را روی پارچه فشار می‌دادند، یک قواره پس از دیگری. آنان یک کاست هستند، نه قبیله و نه ملت. این گروه در شمال و غرب هند پراکنده است و از سال 1947 در پاکستان نیز. آنچه این گروه را کنار هم نگه می‌دارد، حرفهٔ مشترک، ازدواج درون جامعه و احساسی قوی نسبت به تبار خانوادگی است. گروه‌های بسیار نزدیک به آنان در پنجاب و هاریانا با نام چهیمبا یا چهیمپا شناخته می‌شوند.

دین این جامعه را تقسیم می‌کند، اما حرفه در همهٔ آن جریان دارد. بیشتر چهیپاها هندو هستند و بسیاری خود را نامدیو چهیپا می‌نامند. این نام به یاد نامدیو است، شاعر-قدیس مراتی‌زبان سده‌های میانه که در خانواده‌ای از خیاطان به دنیا آمد. سروده‌های او در گورو گرانث صاحب آمده است و این یکی از دلایلی است که چهیمباهای سیک پنجاب نیز او را گرامی می‌دارند. یک شاخهٔ بزرگ مسلمان، بیشتر سنی، در راجستان و گجرات و اوتار پرادش زندگی می‌کند و بسیاری از خانواده‌های آن هنگام تقسیم هند به کراچی رفتند. در پاکستان این نام برای مردم معنایی دیگر دارد. انجمن رفاه چهیپا که رمضان چهیپا بنیان نهاد، آمبولانس و نقاط غذای رایگان را در سراسر کراچی اداره می‌کند، پس آنجا این نام خانوادگی به همان اندازه با خیریهٔ خیابانی پیوند دارد که با پارچه.

حرفه همچنان جایی است که چهیپاها روشن‌ترین ردپای خود را بر جای می‌گذارند. در باگرو و سانگانیر، بیرون از جی‌پور، محله‌های کامل با چاپ می‌چرخند. باگرو به دابو معروف است، خمیری از گِل، آهک، صمغ و پوستهٔ گندم که روی پارچه فشرده می‌شود تا رنگ به آن نفوذ نکند. این شهر همچنین به نقش‌های قرمز و سیاه خاکی روی زمینه‌های کرم‌رنگ که با هلیلج رنگ شده‌اند شهرت دارد. چاپگران سانگانیر کارهای گل‌دار ظریف‌تری را روی سفید ترجیح می‌دهند. کار آهسته و دقیق است. ابتدا قالب طرح کلی زده می‌شود، سپس قالبی جدا برای هر رنگ، که هر کدام با چشم جایگذاری می‌شوند تا تکرار بدون درز دیدنی به هم برسد. شست‌وشو و خشک کردن در آفتاب به همان اندازه بخشی از فرایند است که حکاکی.

سدهٔ بیستم تقریباً این حرفه را از میان برد. رنگ‌های مصنوعی، چاپ با توری و پارچهٔ کارخانه‌ای بازار چاپگران دستی را کساد کردند و بسیاری از خانواده‌ها به خیاطی، پارچه‌فروشی، مغازه‌داری و مشاغل حقوق‌بگیر روی آوردند. از دههٔ 1970 به بعد، سفارش‌های صادراتی و خانه‌های طراحی قالب‌ها را دوباره به کار انداختند و امروز چاپ سانگانیر و باگرو از حمایت نشان جغرافیایی برخوردار است. امروزه یک چهیپا به همان اندازه ممکن است در دفتری در جی‌پور کار کند که در کارگاه چاپ، اما نام خانوادگی هنوز از کسب قدیمی خانواده خبر می‌دهد. در چند ایالت هند، این جامعه در فهرست طبقات عقب‌ماندهٔ دیگر آمده است.