اروتیک آبا خیل

آبا خیل یک خیل پشتون است، یعنی تباری که نسب آن از راه خط پدری تعریف می‌شود. مانند بیشتر تبارهای پشتون، نام این تبار ادعای خاص خود را دارد: مردم آبا، جدی بنیان‌گذار که خاطره‌اش خانواده‌های پراکنده را در یک تبار واحد به هم پیوند می‌دهد. تعلق به این تبار به پرسشی پاسخ می‌دهد که در سرزمین پشتون‌ها هنوز اهمیت دارد، یعنی نه تنها اینکه کسی کجا زندگی می‌کند، بلکه اینکه از کدام خط نسب است. درباره این تبار به‌طور خاص کم نوشته شده است و بسیاری از آنچه زندگی آبا خیل را شکل می‌دهد با جامعه پشتون به‌طور کلی مشترک است. زادگاه ایشان خیبر پختون‌خوا است، استانی پاکستانی که از دشت‌های رود سند تا کوه‌های مرز افغانستان بالا می‌رود. آنان به پشتو سخن می‌گویند، زبانی ایرانی شرقی. این زبان از نظر خویشاوندی با فارسی دری که در غرب گفته می‌شود دور است، و در شرق با زبان‌های هندوآریایی مانند هندکو، پنجابی و اردو هم‌مرز است. اردو زبان ملی پاکستان است و بسیاری از پشتون‌های پاکستانی آن را از راه مدرسه و رسانه‌ها نیز یاد می‌گیرند. حتی نام زبان با جغرافیا تغییر می‌کند: گویشوران شمالی آن را پَختو و گویشوران جنوبی آن را پَشتو می‌گویند.

دین، اسلام سنی بر مذهب حنفی است و در روزهای عادی جریان دارد: وقت نماز، روزه رمضان، مسجد روستا. در کنار آن پشتونوالی قرار دارد، یعنی قانون نانوشته شرافت، مهمان‌نوازی و پناه‌دهی. این دو معمولاً یکدیگر را پشتیبانی می‌کنند، اما همیشه نه. عرف اغلب زمین را به شیوه‌هایی از دختران دور نگه داشته که قانون ارث اسلامی آن را روا نمی‌داند. اختلافات سنتاً به جرگه، یعنی شورای ریش‌سفیدان، ارجاع داده می‌شود و مردان مهمانان را در حجره می‌پذیرند، خانه مهمان مشترکی که همزمان تالار اجتماعات هم هست. یک رسم که بیرونی‌ها کمتر از آن می‌شنوند تربوروالی است، یعنی رقابت میان پسرعموهای پدری. پسرعموهایی که پدربزرگ مشترک دارند، بر یک زمین و یک جایگاه ادعا دارند، و واژه پشتو تربور که پسر برادر پدر را می‌گوید، به معنای رقیب هم هست. تباری که در برابر بیگانگان صف می‌بندد، همان جایی است که سخت‌ترین رقابت‌ها در آن رخ می‌دهد. آبا خیل تاریخ همسایگان خود را نیز در بر می‌گیرد. خط دورند در سال 1893 سرزمین پشتون‌ها را میان هند بریتانیا و افغانستان تقسیم کرد و در سال 1947 این خط مرز پاکستان شد. در دهه‌های اخیر، بسیاری از مردان پشتون برای کار در کراچی و کشورهای حاشیه خلیج فارس خانه‌هایشان را ترک کرده‌اند.