اروتیک گانچی‌ها

نام غانچی‌ها از غانی گرفته شده است، یعنی همان پرس چوبی روغن که سنتاً گاو نری آن را در دایره‌های آهسته می‌چرخاند و کنجد و بادام زمینی را برای تهیه روغن پخت‌وپز له می‌کرد. نسل‌ها این پرس جایگاه جامعه را در اجتماع تعیین می‌کرد. در گجرات، بسیاری از جوامع مسلمان هنوز نام‌های طبقاتی را حمل می‌کنند که نیاکانشان پیش از گرویدن به اسلام داشتند، و غانچی‌ها نمونه روشنی از این موضوع‌اند. آنان مسلمانان سنی‌اند که نام، سابقه حرفه و بخش بزرگی از زمینه اجتماعی‌شان را با طبقه هندوی غانچی، یعنی روغن‌گیران، مشترک دارند.

مرکز آنان گودرا است، مقر ناحیه پانچ‌ماهال در شرق گجرات، جایی که خانواده‌های غانچی محله‌های کامل را تشکیل می‌دهند. شمار کمتری در جاهای دیگر ایالت زندگی می‌کنند. آنان در خانه و بازار به گجراتی سخن می‌گویند، همان زبان هندوآریایی که همسایگان هندوشان نیز بدان حرف می‌زنند، و اردو معمولاً از راه آموزش دینی وارد می‌شود. با گرویدن به اسلام، این جامعه حرفه، نام و گرایش قوی به ازدواج درون صفوف خود را حفظ کرد.

اسلام آهنگ هفته و سال را تعیین می‌کند: نماز جمعه در مسجد محله، روزه رمضان، و دیدارهای عید که خویشاوندان را از شهرهای دیگر به خانه باز می‌گرداند. کار بیش از ایمان تغییر کرده است. کارخانه‌های روغن‌کشی ماشینی در قرن بیستم پرس گاوی را منسوخ کردند و اکثر غانچی‌ها امروز از راه مغازه‌های کوچک، تجارت و کار مزدی امرار معاش می‌کنند. گجرات این جامعه را در شمار «طبقات عقب‌مانده دیگر» می‌شمارد که به آنان جای‌های رزرو شده در آموزش و مشاغل عمومی می‌دهد.

بیرون از گجرات، بیشتر مردم این نام را به خاطر گودرا در سال 2002 شناختند. آتش‌سوزی در یک قطار کنار ایستگاه شهر 59 تن را کشت که بیشترشان زائران هندوی بازگشته از آیودیا بودند، و بسیاری از دستگیرشدگان از محله‌های غانچی کنار خط راه‌آهن بودند. خشونتی که میان هندوها و مسلمانان پس از آن در سراسر گجرات رخ داد بیش از هزار تن را کشت که بیشترشان مسلمان بودند، و دادگاه‌های گودرا سال‌ها ادامه یافت. برای غانچی‌های گودرا این تاریخ هنوز نزدیک است و در کنار داستان بسیار کهن‌تر پرس روغن قرار دارد.