اروتیک پنگال‌ها

پانگال‌ها به زبان و تبار میتئی و از نظر ایمان مسلمان‌اند و این جامعه چهار قرن است نشان داده که این دو ویژگی با هم سازگارند. زبان مادری پانگال‌ها میتئی است. آنان با همسایگان هندو و سانامهی خود دره، مزارع برنج و نام‌های خانوادگی مبتنی بر تبار را مشترک دارند و در عین حال زندگی دینی اسلامی ویژه خود را حفظ می‌کنند. خود واژه در زبان میتئی صرفاً به معنای «مسلمان» است. معمولاً ریشه آن را به بنگال نسبت می‌دهند، اشاره‌ای به دشت‌های بنگال که نخستین مهاجران از آنجا آمدند.

سرزمین اصلی آنان دره ایمفال در ایالت مانیپور، در شمال شرق دوردست هند است، جایی که شهرهایی چون لیلونگ و کواکتا مدت‌هاست جمعیت پانگال بزرگی دارند. بیشتر تاریخ‌ها بر یک تاریخ تأسیس توافق دارند: 1606، زمانی که شاه خاگمبا نیرویی را که از غرب آمده بود تا از برادر ناسازگارش پشتیبانی کند، عقب راند. سربازان مسلمان اسیر اجازه یافتند ساکن شوند. آنان با زنان میتئی ازدواج کردند و در نظام تبار پادشاهی جایگاه گرفتند. در قرن‌های بعد دیگران نیز به آنان پیوستند و نتیجه، قومی بود که در گفتار و آداب کاملاً میتئی بود.

اسلام در اینجا سنی است و ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه ماه رمضان، دو عید، و مطالعه قرآن به زبان عربی. بیرون از مسجد، زندگی کاملاً مانیپوری است. زبان خانه، بیشتر آشپزی، بازارها و سیاست ایالت، زمین مشترک‌اند. خانواده‌ها هنوز نام‌های ساگی را با خود دارند، واحدهای خانوادگی پدرتباری که جامعه میتئی بر پایه آن‌ها سازمان می‌یابد.

دو گسست، جامعه مدرن را شکل داد. نخستین آن اشغال برمه از 1819 تا 1826 بود که در مانیپور به نام «هفت سال ویرانی» یاد می‌شود. این اشغال مانیپوری‌های همه ادیان را به سوی غرب راند و به همین دلیل میتئی‌زبانان مسلمان هنوز در دره باراک در آسام و منطقه سیلهت در بنگلادش زندگی می‌کنند. دومین گسست در مه 1993 رخ داد، زمانی که خشونت میان جوامع میتئی و پانگال در دره ده‌ها پانگال را کشته برجای گذاشت، خاطره‌ای که هنوز بر روابط میان همسایگان سنگینی می‌کند. امروز پانگال‌ها اقلیتی قابل‌توجه در مانیپور هستند و دولت ایالت آنان را بومی به رسمیت می‌شناسد. تاریخ آنان پاسخی پایدار به هرکس است که گمان می‌کند میتئی بودن و مسلمان بودن با هم در تضادند.