اروتیک کیوات‌ها

کیوات‌ها بنا به سنتی دیرینه، قایقرانان دشت شمالی هند بوده‌اند. در گنگا و شاخه‌های آن، و در آن سوی مرز در تِرایِ نپال، آنان کسانی بودند که کرجی‌های عبوری میان روستاها را با پارو می‌راندند، در کانال‌ها ماهی می‌گرفتند و هنگام فروکش کردن آب، کرانه‌های رودخانه را کشت می‌کردند. امروزه بیشتر کیوات‌ها با کار روی زمین امرار معاش می‌کنند، به‌عنوان کشاورز، کارگر و کارگر مهاجر فصلی. با این حال، رود هنوز همان چیزی است که نام این گروه بر آن دلالت دارد و جامعه خود را از طریق آن توضیح می‌دهد.

این توضیح با یک داستان همراه است. در Ramcharitmanas اثر تولسی‌داس، راما که تبعید شده، به گنگا می‌رسد و از قایقرانی به نام کیوات می‌خواهد که او را به آن سوی رود ببرد. قایقران تا وقتی پاهای راما را نشسته باشد، نمی‌پذیرد. او استدلال می‌کند که گرد و غبار آن پاها زمانی سنگی را به زنی بدل کرده است و تبدیل یک قایق چوبی به کاری آسان‌تر خواهد بود. این صحنه همزمان طنز و دینی است و جماعت‌های کیوات آن را نوعی منشور می‌دانند: مرد کارگری که با خدایی چانه زد، شرایط را تعیین کرد و به‌خاطر آن برکت یافت. بسیاری نیز گوها، رئیس نیشاد در شرینگورپور را که راما را در همان سفر پناه داد، از خود می‌دانند.

کیوات‌ها هندو هستند و زندگی دینی‌شان نزدیک به کارشان جریان دارد. گنگا همچون مادر گرامی داشته می‌شود، راما جایگاهی ویژه دارد و خدایان روستا و خانه هرکدام نذورات جداگانه‌ای دریافت می‌کنند. زبان مستقلی به نام کیوات وجود ندارد. مردم به زبانی سخن می‌گویند که منطقه‌شان به آن سخن می‌گوید: اَوَدی، بُجپوری یا میتیلی در کمربند گنگ، چاتیسگاری در جنوب دورتر، و میتیلی یا بُجپوری در کنار نپالی در ترای. همه این‌ها از خانواده هندو-آریایی‌اند. کیوات‌ها به‌عنوان یک طبقه (کاست) در درون گروه ازدواج می‌کنند. آنان همچنین به مجموعه گسترده‌تری از جماعت‌های رودخانه‌ای تعلق دارند، از جمله ماله، باند و مانجی، که اکنون به‌طور فزاینده‌ای زیر نام مشترک نیشاد سازمان می‌یابند.

این نام مشترک سیاسی شده است. در طول قرن بیستم، پل‌ها، سدها و حق ماهیگیری‌ای که به حراج گذاشته می‌شد، اقتصاد سنتی رودخانه را از میان بردند. جماعت‌هایی که به آن وابسته بودند، فقیر و پراکنده شدند و در هر ایالت با برچسب‌های گوناگونی ثبت شدند: «طبقات عقب‌مانده دیگر» در اوتار پرادش و «طبقات بسیار عقب‌مانده» در بیهار. از 2010 به این سو، احزابی که بر پایه هویت نیشاد شکل گرفته‌اند، خواهان شناسایی وضعیت «طبقات برنامه‌ریزی‌شده» و بازگرداندن حقوق بر رودخانه‌ها و برکه‌ها شده‌اند. گوها از شرینگورپور اکنون نمادی سیاسی است به همان اندازه که نمادی عبادی، و معامله آن قایقران مخاطبان تازه‌ای یافته است.