اروتیک آگامودایار

آگامودایارها یک جامعه‌ی طبقه‌ای تامیلی‌اند و نه مردمی با زبانی ویژه‌ی خودشان. آنچه آنان را متمایز می‌کند ازدواج درون گروه، عنوان‌های خانوادگی موروثی و روایتی مشترک از گذشته‌شان است، نه شیوه‌ی سخن گفتن یا پرستششان. آنان به تامیلی سخن می‌گویند، همانند همسایگانشان. تامیلی زبانی دراویدی است با یکی از طولانی‌ترین سنت‌های ادبی پیوسته‌ی جهان. مانند بیشتر تامیلی‌ها، هندو هستند و بخش عمده‌ی زندگی دینی‌شان بر محور کولا دیوام می‌چرخد، یعنی خدای تبار خانواده. خانواده‌ها برای نذر کردن، برای نخستین تراشیدن سر کودک و برای دیگر آیین‌های گذار به زیارتگاه روستایی همان خدا بازمی‌گردند. قلب این جامعه دلتای کاوری در اطراف تانجاور و تیروواروور است و سرزمین خشک‌تر جنوب، در سیوَگانگا، راماناتاپورام و مَدورای. خوشه‌ای شمالی و جدا در اطراف ولور و تیروانامالای نیز وجود دارد. نام این گروه واژه‌ی تامیلی آگام به معنای خانه یا فضای درونی را با اودایار به معنای کسی که نگه می‌دارد ترکیب می‌کند. یک برداشت رایج آن را به آگامپادی پیوند می‌دهد، یعنی کارکنان خانه و نگهبانان درونی دربارهای تامیلی در سده‌های میانه. خدمت نظامی، خدمت در املاک و کشاورزی در روایت خود جامعه از منشأ آنان جریان دارد.

آنان یکی از سه شاخه‌ی موکولاتور هستند، گروه‌بندی «سه قبیله» که با کالار و ماراوار در آن شریک‌اند و هنوز نیرویی جدی در سیاست جنوب تامیل است. یک ضرب‌المثل کهن می‌گوید کالار و ماراوار به‌تدریج آگامودایار و سپس ولالار شدند. این توصیفی عامیانه و بی‌پرده از این است که خانواده‌ها چگونه از نردبان طبقاتی بالا رفتند. عنوان‌ها هنوز بر حسب منطقه فرق دارند. سروای، تیوار و پیلای در جنوب و دلتا رایج‌اند، در حالی که بسیاری از خانواده‌های شمالی از مودالیار استفاده می‌کنند. روایتی که جامعه بیش از همه تعریف می‌کند درباره‌ی برادران ماروودو، پریا ماروودو و چینا ماروودو است. آنان در اواخر سده‌ی هجدهم میلادی بر سیوَگانگا حکم می‌راندند و در رهبری شورش جنوبی علیه کمپانی هند شرقی یاری کردند. انگلیسی‌ها آنان را در ۱۸۰۱ در تیروپّاتور به دار آویختند. یادبود سالانه‌ی آنان در هر اکتبر جمعیت زیادی و جریان پیوسته‌ای از رهبران احزاب را جذب می‌کند، و این بیش از آنکه درباره‌ی ۱۸۰۱ بگوید، درباره‌ی سیاست امروز سخن می‌گوید. جز در سالروزها، بیشتر آگامودایارها زندگی معمولی تامیلی مدرن دارند، در زمین‌های خانوادگی، در شهرستان‌ها و در چِنّای.