اروتیک گوجرها

گوجرها یکی از مردمان بزرگ دامدار جنوب آسیا هستند؛ جامعه‌ای که نامش چنان گسترده سفر کرده که در خود نقشه جا خوش کرده است: گجرات، گوجرانواله، گوجرات. این نام‌های جغرافیایی ردپایی را نشان می‌دهند که از دریای عرب به سوی شمال از پنجاب می‌گذرد و به دامنه‌های هیمالیا می‌رسد. گوجرها از نظر تاریخی گله‌دار گاو، گاومیش، گوسفند و بز بوده‌اند و هنوز بسیاری از آنان همراه با دام‌هایشان میان چراگاه‌های تابستانی در مرغزارهای بلند کشمیر، هیماچال و کوه‌های پیر پنجال و زمین‌های زمستانی در دشت‌های پست جابه‌جا می‌شوند. شاخه‌های کوچ‌نشین، به‌ویژه بکروال‌ها و ون گوجرهای اوتاراکند، یکی از آخرین اقتصادهای چراگاهی فعال و دوربرد شبه‌قاره را نگه داشته‌اند و همان مسیرهایی را می‌پیمایند که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان پیموده‌اند.

زبان گوجری به خانواده هندوآریایی تعلق دارد و بیش از همه به راجستانی نزدیک است، و این خود چیزی از ریشه‌های آن را آشکار می‌کند: بیشتر مورخان این جامعه را به اتحادیه‌های گورجارا-پراتیهارا منتسب می‌کنند که تقریباً میان سده‌های ششم و دهم میلادی در شمال غرب هند قدرت را متمرکز کردند و سپس به تبارهای جنگاور، کشاورز و دامدار تجزیه شدند که امروز باقی‌اند. این ساختار عمیق طایفه‌ای هنوز هم شیوه معرفی گوجرها از خودشان است: خاتانا، چوهان، تنوار، پریهار، بینسلا، بهادانا، تومار، بهاتی و ده‌ها گوتره دیگر که اغلب با نام‌گذاری راجپوت‌ها هم‌پوشانی دارند، یادآور این که مرز میان هویت گوجر و راجپوت همواره متخلخل بوده است.

دین نه بر پایه مرزهای جماعتی، بلکه بر پایه مرزهای منطقه‌ای تقسیم می‌شود. گوجرهای پاکستان و کشمیر تحت اداره هند در اکثریت قاطع مسلمان‌اند، اغلب سنی و غالباً متأثر از فرهنگ عبادی صوفی؛ گوجرهای راجستان، هاریانا، دهلی و غرب اوتارپرادش هندو هستند و پیوند قوی با قدیس جنگاور دِوناراین دارند که نقاشی‌های حماسی فاد و اجراهای آوازی تمام‌شب او مشخصاً سنتی ویژه گوجرهاست. جمعیت‌های سیک و جمعیت‌های کوچک مسیحی در حاشیه‌ها وجود دارند. آنچه در عبور از مرز مذهبی ثابت می‌ماند، دام است: اقتصاد شیر، تخصص در لبنیات و شهرتی، درست یا نادرست، به دلبستگی غیرعادی به گله‌هایشان.

از نظر سیاسی، این جامعه در دهه‌های اخیر قاطعانه عمل کرده است. اعتراضات سهمیه‌بندی در راجستان در سال‌های 2007 تا 2008 که عمدتاً به رهبری تبار بینسلا انجام شد، از پرآشوب‌ترین بسیج‌های سیاسی کاستی آن دوره بودند و گفت‌وگو درباره شیوه طبقه‌بندی گروه‌های کشاورز و دامدار هند را بازتعریف کردند. در همین حال، ون گوجرها دهه‌ها با تخلیه‌های اداره جنگل‌ها جنگیده‌اند تا دسترسی فصلی خود به راجاجی و کوربت را حفظ کنند؛ مبارزه‌ای آرام‌تر اما به همان اندازه سرنوشت‌ساز درباره این که چه چیزی تعلق به یک مکان به شمار می‌آید.