اروتیک آیمول

آیمول‌ها یک قوم کوچک کوهستانی در ایالت مانیپور، در شمال‌شرقی هند هستند. آنان زبان مخصوص به خود را دارند و با وجود زندگی میان همسایگانی بسیار بزرگ‌تر، نام خود را حفظ کرده‌اند. تنها چند هزار نفر از آنان هستند. بسیاری از روستاهای آنان واژه آیمول را در ابتدای نام روستا قرار می‌دهند که ساده‌ترین بیان هویت برای یک مکان است. قوم‌نگاران آیمول‌ها را با کوکی قدیم گروه‌بندی می‌کنند: گویشوران زبان‌های کوکی-چین که مدت‌ها پیش از مهاجرت‌های بزرگ قرن نوزدهم قبایل تادو و تبارهای وابسته، در تپه‌های اطراف دره ایمفال ساکن شدند.

زبان آیمول به شاخه کوکی-چین از خانواده چینی-تبتی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن، زبان‌های دیگر جوامع کوکی قدیم مانند چیرو، کوم و کوئیرنگ هستند. زبان آیمول در خانه و در روستا گفتاری می‌شود، اما در بازار یا ادارات دولتی به کار نمی‌رود. برای آن موارد، آیمول‌ها از زبان میتی، زبان مشترک مانیپور، و انگلیسی استفاده می‌کنند که در مدرسه و کلیسا می‌آموزند. با شمار اندک گویشوران، حفظ زبان آیمول در زندگی روزمره به تلاش واقعی هر نسل نیاز دارد.

مسیحیت در قرن بیستم به آیمول‌ها رسید، همان‌گونه که به بیشتر جوامع کوهستانی مانیپور رسید. امروزه کلیسا بخش زیادی از هفته، تقویم سالانه و زندگی اجتماعی روستا را شکل می‌دهد. دین کهن‌تر بر محور روستا و مزارع و بر ارواحی متمرکز بود که باید با هدیه و قربانی خشنود نگه داشته می‌شدند. رهبری روستا نیز تاریخ خاص خود را دارد. مانند دیگر جوامع کوکی قدیم، آیمول‌ها به‌طور سنتی به مقام‌های روستا عنوان‌هایی مانند خولاکپا می‌دادند که با میتی‌ها مشترک است. این واژگان مشترک نشان می‌دهد که این روستاهای کوهستانی چقدر طولانی زیر نفوذ پادشاهی مانیپور زیسته‌اند.

این نزدیکی طولانی کمک می‌کند توضیح دهیم که چرا موقعیت آیمول‌ها امروز پیچیده است. سیاست مانیپور حول سه بلوک بزرگ می‌چرخد: میتی، ناگا و کوکی. جوامع کوکی قدیم به هیچ‌یک از آن‌ها به‌طور مرتب تعلق ندارند و چند تا از آنان به این یا آن اردوگاه کشیده شده‌اند. با تیزتر شدن تنش قومی در ایالت، جوامع کوچکی مانند آیمول‌ها ناچار شده‌اند پیوسته بر نام خاص خود پافشاری کنند. کشاورزی همچنان معاش بیشتر خانوارهای روستایی را تأمین می‌کند و آیمول‌ها رسماً یکی از قبایل فهرست‌شده مانیپور شناخته شده‌اند.