اروتیک کویرنگ‌ها

کوآیرنگ‌ها یک قوم کوهستانی مانیپور هستند که هویتشان بر چند چیز استوار است که حفظشان کرده‌اند: زبان خاص خودشان، مجموعه کوچکی از روستاها و نامی که بیگانگان همواره آن را زیر دسته‌بندی‌های اقوام دیگر ثبت کرده‌اند. آنان یکی از کوچک‌ترین جوامع فهرست قبایل برنامه‌ریزی‌شده (Scheduled Tribes) مانیپور هستند. بیشترشان در بخش‌های سناپاتی و کانگ‌پوکپی زندگی می‌کنند، در تپه‌های شمال دره ایمفال، جایی که جهان دشتی میتئی‌ها با مناطق مرتفع به هم می‌رسد.

زبانشان که کوآیرنگ نیز نامیده می‌شود، به شاخه کوکی-چین از خانواده زبان‌های چینی-تبتی تعلق دارد. در این شاخه، در خوشه‌ای قرار می‌گیرد که نویسندگان بریتانیایی دوران استعمار آن را کوکی کهن نامیدند. این برچسب کوآیرنگ‌ها را با مردمانی چون چیرو، آیمول، کوم و پوروم گروه‌بندی می‌کرد که پیش از برجسته شدن گروه‌هایی به نام کوکی نو در قرن نوزدهم، که تادو و دیگران از آن جمله‌اند، در مانیپور ساکن بودند. زبان‌های این خوشه هنوز خویشاوندان نزدیک یکدیگرند. کوآیرنگ زبان خانه و روستاست. میتئی، زبان دره، در بازار، مدرسه و ادارات دولتی به کار می‌رود. با شمار اندک گویشورانش، کوآیرنگ جزو زبان‌های در خطر انقراض منطقه به شمار می‌آید، پس حفظ آن در زندگی روزمره دغدغه‌ای عملی است، نه صرفاً آکادمیک.

مانند بیشتر جوامع کوهستانی مانیپور، کوآیرنگ‌ها در طول قرن بیستم به کیش مسیحیت گرویدند. آیین قدیمی آیین‌های روستایی و نذورات جای خود را به زندگی کلیسایی داد که اکنون مراسم ازدواج، تشییع جنازه و تقویم هفتگی را شکل می‌دهد. آنچه از میان نرفته، روستا به عنوان واحدی است که اهمیت دارد. سکونتگاه کوآیرنگ آن‌قدر کوچک است که جشن‌ها و سوگ‌هایش به همه ساکنانش تعلق دارد.

از نظر سیاسی، کوآیرنگ‌ها در موقعیتی دشوار قرار دارند. دو بلوک هویتی بزرگ، ناگا و کوکی، بر تپه‌های مانیپور سلطه دارند و اقوام کوچک کوکی کهن مدت‌هاست میان این دو کشیده شده‌اند. گاهی با یک بلوک و گاهی با بلوک دیگر به حساب آمده‌اند و اغلب تلاش کرده‌اند به عنوان خودشان شناخته شوند. برای جامعه‌ای به این اندازه، به رسمیت شناخته شدن جداگانه به عنوان قبیله‌ای مستقل اهمیتی ملموس دارد. این شناسایی پایه قانونی حقوق زمین، جایگاه‌های رزرو شده در مدارس و مشاغل، و حق اظهارنظر در ایالتی است که همسایگان بسیار بزرگ‌تر معمولاً شرایط را تعیین می‌کنند.