اروتیک دیماسا

قوم Dimasa که با نام Dimasa Kachari نیز شناخته می‌شود، از اقوام Bodo-Kachari در ایالت آسام در شمال شرق هند است و بیشتر در ناحیه‌ی Dima Hasao و بخش‌هایی از Cachar و Nagaon زندگی می‌کند. آنان به زبان Dimasa سخن می‌گویند، زبانی از شاخه‌ی Bodo-Garo در خانواده‌ی Sino-Tibetan، و جمعیتشان چند صد هزار نفر است. نام آنان اغلب به معنای «فرزندان رودخانه‌ی بزرگ» تعبیر می‌شود.

جامعه و معیشت

قوم Dimasa زمانی بر پادشاهی قابل‌توجهی در دشت‌ها و تپه‌های آسام فرمان می‌راند، با پایتخت‌هایی از جمله Dimapur و بعدها Maibang و Khaspur، پیش از آنکه این پادشاهی در قرن نوزدهم ادغام شود. پادشاهی قدیمی Kachari یا Dimasa در ویرانه‌ها و مخازن آب Dimapur و Maibang به یاد مانده است، و امروز بسیاری از Dimasa در منطقه‌ای تحت یک شورای خودمختار زندگی می‌کنند که میزانی از خودگردانی به آنان می‌دهد. جامعه بر پایه‌ی نظامی دوگانه سازمان یافته است: تبارهای مردانه (sengphong) و تبارهای زنانه (jaddi یا julu)؛ ساختار نسب دوگانه‌ای که زمین، آیین و میراث از طریق آن دنبال می‌شود. معیشت ترکیبی است از کشت برنج آبی و کشاورزی سیار، بافندگی و تهیه‌ی آبجوی برنج، همراه با ماهی‌گیری در رودخانه‌های مناطق تپه‌ای و پرورش خوک و طیور که به تغذیه می‌افزاید. دین سنتی بر محور خدایان خانگی و تباری (Madai) متمرکز است و مناسک هندو نیز رواج گسترده دارد. جشن برداشت محصول Busu Dima، با رقص‌های گروهی و طبل‌زنی، مهم‌ترین جشن سالانه است.

ظاهر و آرایش

لباس Dimasa را زنان بر دستگاه بافندگی می‌بافند. زنان دامن پیچیدنی خوش‌رنگ (rigu) و پارچه‌ی سینه‌ی هم‌رنگ آن (rijamphain و rikaosa) می‌پوشند، معمولاً در رنگ‌های سبز، زرد و کرم با حاشیه‌های نقش‌دار، همراه با گردنبندهای سکه‌ای نقره، رشته‌های مهره و زیورآلات برنجی و نقره‌ای. مردان دوتی‌های بافته و پارچه‌ی سینه می‌پوشند و برای مراسم عمامه بر سر می‌گذارند. جشن برداشت محصول Busu Dima مجالی برای پوشیدن لباس کامل سنتی در رقص‌های صفی همراه با طبل، نی و سنج است، در حالی که در زندگی روزمره پوشاک مدرن رایج است. بافندگی دستی همچنان مهارتی خانگی و ارزشمند است و هر طرح و ترکیب رنگی معنایی تباری و منطقه‌ای با خود دارد.