اروتیک جونساری‌ها

جاونساری‌ها مردم کوه‌نشین جاونسار-باوار هستند، باریکه‌ای گوه‌شکل از سرزمینی پرشیب در گوشه شمال‌غربی اوتاراکند که میان رودهای یامونا و تونز محصور است. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند جهت است: همسایگانشان در شرق گاروالی‌ها هستند، اما زندگی جاونساری رو به غرب دارد، به سوی سیرمور و تپه‌های شیملا در ایالت هیماچال پرادش. این منطقه پیش از آن‌که گورکاها آن را تصرف کنند به پادشاهی سیرمور تعلق داشت، و انگلیسی‌ها تنها پس از جنگ سال‌های 1814 تا 1816 آن را به دهرادون ضمیمه کردند. زبان نیز از همین منطق پیروی می‌کند. جاونساری زبانی از شاخه پاهاری غربی است و به سیرموری آن‌سوی رود نزدیک‌تر است تا به گاروالی همسایه، و گونه‌ای از آن به نام باواری در شمال مرتفع‌تر و برفی‌تر صحبت می‌شود.

آن‌ها هندو هستند، اما مرکز عملی زندگی دینی‌شان ماهاسو دیوتا است، چهار خدای برادر که معبد اصلی‌شان در هانول، کنار رود تونز، قرار دارد. یکی از برادران، چالدا ماهاسو، اصلاً جایگاه ثابتی ندارد: او با پالکی از روستایی به روستای دیگر می‌رود، در مسیری که تکمیلش سال‌ها طول می‌کشد. ماهاسو به همان اندازه که خداست، داور هم هست و سوگندی که به نام او خورده شود هنوز اختلافاتی را فیصله می‌دهد که در غیر این صورت ممکن بود به دادگاه کشیده شوند. روستاها در واحدهایی به نام خات گروه‌بندی می‌شوند که هر کدام زیر نظر یک کدخدای موروثی به نام ساینا است. خانواده‌ها نسب خود را به پانداواهای مهابهاراتا می‌رسانند و برخی در باوار به کوراواهای رقیب. این ادعای حماسی مدت‌ها توجیه اعلام‌شده چندشوهری برادرانه بود، که در آن برادران در یک همسر شریک بودند و زمین‌های پلکانی را تقسیم‌نشده نگه می‌داشتند. این رسم تا حد زیادی از میان رفته است، هرچند هنوز بر آنچه غیربومیان درباره این منطقه می‌نویسند غالب است. کمتر به چشم آمده‌اند رسومی که به زنان آزادی عمل غیرمعمولی می‌دادند: شیربها به‌جای جهیزیه، کاروان عروسی‌ای که از روستای عروس به روستای داماد می‌رود، پذیرفته بودن طلاق و ازدواج مجدد، و تمایزی آشکار میان آزادی زن به‌عنوان دختر در روستای زادگاهش و وظایفش به‌عنوان همسر در روستای شوهرش.

در سال 1967 دولت وضعیت «قبیله فهرست‌شده» را بر پایه قلمرو و نه بر پایه جامعه اعطا کرد، از این‌رو خاسا راجپوت‌ها و برهمن‌های زمین‌دار همان برچسب قبیله‌ای را دارند که کولتاها و باجگی‌ها، یعنی گروه‌های دالیتی که از دیرباز در همان مزارع به‌عنوان کارگران دربند کار می‌کردند و طبل‌زن روستا بودند. این ترتیب همچنان موضوع بحثی زنده است. بیشتر خانواده‌ها هنوز در زمین‌های پلکانی زنجبیل، گوجه‌فرنگی، نخودفرنگی و لوبیا قرمز می‌کارند و در ارتفاعات بالاتر سیب. تقویم سال بر محور این جشن‌ها می‌چرخد: بیسو در آوریل با نبردهای نمایشی تیراندازی با کمان به نام تودا، ضیافت‌های زمستانی ماروج، و در بسیاری از روستاها دیوالی‌ای که یک ماه کامل پس از بقیه هند برگزار می‌شود و به‌جای آتش‌بازی با مشعل‌های چوبی روشن می‌شود.