اروتیک قصار

قصّارها رخت‌شویان مسلمان شمال هند و پاکستان‌اند، جامعه‌ای شغلی و موروثی که بیشتر همسایگان هنوز آن‌ها را «دهوبی» می‌نامند. قصّار واژه‌ای عربی است به معنای کسی که پارچه را می‌شوید و سفید می‌کند. انتخاب این نام آگاهانه است: این نام همان حرفه را با واژگان اسلام می‌نامد، نه با واژگان نظام کاستی. در قرن گذشته چند گروه صنعتگر مسلمان آسیای جنوبی همین مسیر را رفتند؛ بافندگان نام «انصاری» و قصاب‌ها نام «قریشی» را برگزیدند. قصّارها در همین الگو جای می‌گیرند، یعنی قومی که نام خود را بر پایه معیارهای خودش از نو برمی‌گزیند.

عموماً گمان می‌رود که آنان از نسل دهوبی‌های هندویی‌اند که به اسلام گرویدند، و گرویدن به اسلام ساختار کهن را از میان نبرد. حرفه باقی ماند و درون‌همسری نیز: ازدواج‌ها در درون بیرادری، یعنی برادری خانواده‌های خویشاوند، ترتیب داده می‌شود. این جامعه‌ها همچنین به‌طور سنتی شورایی از ریش‌سفیدان داشته‌اند که اختلافات را حل می‌کند و رسوم را اجرا می‌کند. دین‌شان اسلام سنی است که در زندگی روزمره از طریق نماز جمعه، روزه رمضان و دو عید نمود می‌یابد. در خانه به اردو یا هندی سخن می‌گویند که در گفتار روزمره تقریباً یک زبان‌اند. همچنین به زبان هندوآریایی منطقه‌ای ناحیه خود سخن می‌گویند: پنجابی در سوی پاکستان، و بوجپوری یا اوادی در دشت گنگ.

کار سنتی در فضای باز و از نظر جسمی طاقت‌فرسا بود. رخت‌شوی‌ها بسته‌های لباس را از خانه‌های مشتریان جمع می‌کردند و به رودخانه، کانال یا آب‌انبار می‌بردند. آنجا پارچه را روی تخته‌سنگ‌ها می‌کوبیدند تا پاک شود، در آفتاب خشک می‌کردند و اتوشده بازمی‌گرداندند. در روستاها دستمزد اغلب بخشی به صورت غله در فصل برداشت پرداخت می‌شد. محل شست‌وشو در کنار رود، یعنی گات، یکی از مشهورترین ضرب‌المثل‌های هندی و اردو را پدید آورد: سگ رخت‌شوی نه به خانه تعلق دارد و نه به گات. مردم هنوز این را درباره هر کسی می‌گویند که میان دو دنیا سرگردان مانده است.

امروز بخش بزرگی از این حرفه به مغازه‌ها منتقل شده است. خانواده‌های قصّار لباس‌شویی‌ها، پیشخوان‌های خشک‌شویی و غرفه‌های اتوکشی را اداره می‌کنند که در خیابان‌های شهرهای شمال هند و پاکستان دیده می‌شوند، و بسیاری دیگر کلاً از شست‌وشو دست کشیده‌اند. در هند، جایگاه این جامعه بُعدی سیاسی نیز دارد. دهوبی‌های هندو در بسیاری از ایالت‌ها در فهرست کاست‌های فهرست‌بندی‌شده قرار دارند، اما قانون این مقوله را به هندوها، سیک‌ها و بودایی‌ها محدود می‌کند و رخت‌شوی‌های مسلمان که همان کار را انجام می‌دهند از آن کنار گذاشته می‌شوند. خواست آنان برای به رسمیت شناخته شدن برابر اکنون یکی از جریان‌های سیاست پسماندا است، جنبشی از مسلمانان کاست‌های عقب‌مانده که استدلال می‌کنند کاست در درون اسلام آسیای جنوبی واقعی است و باید شمرده شود.