اروتیک امری

امری‌ها شاخهٔ غربی و دشت‌نشین قوم کاربی هستند، مردمی تبتی-برمه‌ای از شمال‌شرقی هند که بیگانگان زمانی آنان را میکیر می‌نامیدند و خودشان را آرلنگ می‌خوانند. آنچه امری‌ها را از خویشاوندان کوهستانی‌شان متمایز می‌کند، جغرافیا و هر آنچه از آن برمی‌آید است. آنان در جایی زندگی می‌کنند که تپه‌های کاربی به درهٔ برهماپوترا سرازیر می‌شوند: لبهٔ غربی کاربی آنگلانگ، ناحیه‌های کامروپ و موریگائون در آسام پیرامون سوناپور و حاشیهٔ گواهاتی، و ناحیهٔ ری-بهوی در مگالایا. امری یکی از تقسیمات سرزمینی قدیمی کاربی‌هاست، در کنار رونگهانگ و چینتونگ، و سکونتگاه‌های دره اغلب دومرالی نامیده می‌شوند. قرن‌ها همسایگی با آسامی‌ها، خاسی‌ها و تیواها ردپایی بر زبان، کشاورزی و آیین برجای گذاشته است، بی‌آنکه حس کاربی‌بودن را از میان ببرد.

زبان آنان که معمولاً «کاربی امری» نامیده می‌شود، آن‌قدر به گویش کوهستانی نزدیک است که بسیاری از زبان‌شناسان این دو را گویش‌های یک زبان می‌دانند، هرچند واژگان و تلفظ از هم فاصله گرفته‌اند و تقریباً همه به آسامی نیز سخن می‌گویند. خود کاربی به‌سختی در درخت خانوادهٔ زبان‌های چینی-تبتی جای می‌گیرد: با زبان‌های کوکی-چین و ناگای شرق ویژگی‌هایی مشترک دارد، اما به‌درستی در هیچ‌یک از آن‌ها جای نمی‌گیرد. جامعه بر پایهٔ پنج طایفهٔ پدرتبار به نام کور سازمان یافته است و ازدواج درون طایفهٔ خود ممنوع است. کاربی‌های کوهستان به‌طور سنتی قطعه‌زمین‌هایی را به شیوهٔ کشت جابه‌جا با سوزاندن پوشش گیاهی می‌کاشتند. امری‌های دره بیشتر مانند همسایگان خود در مزارع برنج آبی کار می‌کنند.

دین لایه‌لایه است. آیین کهن کاربی بر خدایان خانه و سرزمین متمرکز است که هِمفو و مُکرانگ در رأس آنان قرار دارند، و بر نیاکان، و بر نذوراتی از مرغ، خوک و آبجوی برنج که متخصصان آیینی روستا تقدیم می‌کنند. در دشت‌ها این آیین بخش قابل‌توجهی از هندوئیسم آسامی را جذب کرده است و مهم‌ترین مراسم جمعی، دِهال است، نیایشی سالانه برای رفاه روستا، به‌جای رونگکر در کوهستان. همچنین اقلیتی مسیحی وجود دارد. آیین‌های تدفین هنوز اهمیت فراوانی دارند: مرگ تا زمانی که آیین‌های درست روح را به دهکدهٔ نیاکان نفرستند، کاملاً تمام‌شده تلقی نمی‌شود.

حادترین مسئلهٔ امروزی سیاسی است. ناحیه‌های کوهستانی کاربی بر پایهٔ جدول ششم قانون اساسی هند خودمختاری یافته‌اند، اما سکونتگاه‌های امری در دره بیرون از آن قلمرو قرار دارند و کاربی‌های دشت دهه‌ها برای به‌رسمیت شناخته شدن به‌عنوان قبیلهٔ فهرست‌شده که خویشاوندان کوهستانی‌شان از آن برخوردارند، فشار آورده‌اند. در امتداد مرز آسام و مگالایا، روستاهای امری همچنین درون مناقشه‌ای مرزی قرار دارند که پیش از تشکیل خود ایالت مگالایا وجود داشت. نتیجه، قومی است که از نظر طایفه، آیین و حافظه کاملاً کاربی است، اما ناچار شده است که این جایگاه را بر کاغذ اثبات کند.