اروتیک گرهوالی‌ها

گرهوالی‌ها مردمی کوهستانی در مرکز هیمالیا هستند که در بخش گرهوال ایالت اوتاراکهند متمرکزند؛ یعنی نیمه غربی این ایالت که از پای‌کوه‌های بهابار تا گذرگاه‌های مرتفع مرز تبت، از میان تهری، پائوری، چامولی، رودراپریاگ و اوتارکاشی امتداد دارد. سرزمین مادری‌شان بیش از هر رود یا شهری با ارتفاع تعریف می‌شود: مزارع پلکانی بر شیب‌های تند، جنگل‌های کاج و دئودار، روستاهایی که در امتداد خط‌الراس‌ها کشیده شده‌اند، و دره‌های سرچشمه‌های گنگا و یامونا. هویت در اینجا با زمین درهم‌تنیده است. بیشتر گرهوالی‌ها نه‌تنها ناحیه خود، بلکه پتی و روستای اجدادی‌شان را نیز نام می‌برند، و اینکه خانواده‌ای از کدام سوی کدام خط‌الراس آمده هنوز اهمیت دارد.

گرهوالی زبانی هندوآریایی از گروه پاهاری مرکزی است که زبان خواهرِ کوماونی در آن‌سوی رود پیندار است و با هندی خویشاوندی دورتری دارد؛ هر دو با خط دواناگری نوشته می‌شوند، اما واژگان و آهنگ یکسانی ندارند. این زبان به حدود دوازده گویش نام‌دار تقسیم می‌شود، از جمله سری‌نگریا، تهری‌والی، و جاونسری در لبه غربی که به گفتار هیماچالی نزدیک می‌شود، و بومیان می‌توانند گویش را در یک یا دو جمله از روی گوش تشخیص دهند. هندی بر آموزش، دولت و ارتش مسلط است، از این رو گرهوالی بیشتر در خانه و در آواز زنده می‌ماند؛ سنت جاگار، یعنی سرودهای آیینی شبانه که در آن واسطه‌ای تسخیرشده به نمایندگی از خدای محلی سخن می‌گوید، یکی از قوی‌ترین حاملان این زبان به‌عنوان ادبیات زنده است.

دین هندویی است، اما هندوییِ هیمالیایی که حول تبار و محل سازمان یافته، نه حول پانتئون سراسری هند. چهره‌های غالب خدایان منطقه‌ای‌اند، از جمله ناندا دیوی، ناگاراجا، گانتاکارنا، و پاندوها که همچون حامیانی زنده با آن‌ها رفتار می‌شود، و چهار دهام بدری‌ناث، کدارناث، گنگوتری و یامونوتری که در قلمرو گرهوالی واقع‌اند و با گشودن و بستن زیارتگاه‌های مرتفع ریتم سال را تعیین می‌کنند. تبارهای براهمن و راجپوت غالب‌اند، و راجپوت‌ها ادعا می‌کنند از سرداران پناهنده‌ای هستند که پس از شکست در دشت‌ها به کوهستان کوچیدند؛ پادشاهی کوچک گرهوال که از سرینگر و بعدها از تهری اداره می‌شد، تا یورش گورکاها در آغاز سده نوزدهم و سپس استقرار بریتانیایی‌ها، مقداری خودمختاری را حفظ کرد. مهاجرت به دشت‌ها و خدمت نظامی بسیاری از روستاها را خالی کرده است؛ اصطلاح روستاهای ارواح در اوتاراکهند بدون هیچ طعنه‌ای به کار می‌رود، اما حواله‌های مالی، بازگشت بازنشستگان و اقتصاد کندِ گردشگری، فرهنگ کوهستانی را در حرکت نگه می‌دارند، نه در انبار.