اروتیک کانارایی‌ها

کانادیگاها گویشوران زبان کانادا هستند، زبانی دراویدی که ستون اصلی ایالت هندی کارناتاکا است؛ یعنی فلات دکن تقریباً بین کوه‌های غربیِ گات و درون خشک و بیابانی، که به سمت نواری کوتاه از ساحل دریای عرب در مانگالور و کاروار سرازیر می‌شود. خود این زبان یکی از کهن‌ترین زبان‌های ادبی هند است: کتیبه‌های کانادایی از حدود قرن پنجم به‌طور پیوسته ادامه دارند، و کاویراجامارگا، رساله‌ای از قرن نهم دربارهٔ بلاغت و شعر، کانادا را پیش از این به‌عنوان رسانهٔ ادبی تثبیت‌شده‌ای با قواعد خاص خودش در نظر می‌گیرد. این پیشینهٔ طولانی نوشتار بخشی از راهی است که کانادیگاها خود را با آن تعریف می‌کنند؛ نه به‌عنوان شاخه‌ای منطقه‌ای از داستانی بزرگ‌تر هندی، بلکه به‌عنوان فرهنگی ادبی با مجموعهٔ آثار معتبر، دستورنویسان و خط نوشتاری خاص خود که همراه با تلوگو از یک نیای مشترک به نام کدامبا جدا شده است.

جغرافیا این گروه را به کمربندهای قابل تشخیص تقسیم می‌کند. نوار ساحلی و کوه‌های غربیِ گات یک نوع فرهنگ تولید می‌کنند: برنج، ماهی، فوفل، سنت‌های مادرتباری که در بخش‌هایی از سرزمین تولو و کوداوا، در مجاورت مناطق کانادازبان، باقی مانده‌اند، و شهرهای معبدی اودوپی و شرینگری که جریانی خاص از اندیشهٔ وایشنوایی و آدواییتا را صادر کرده‌اند. فلات داخلی خشک‌تر است، سرزمین ارزن بلند و راگی، و از نظر تاریخی مقر سلسله‌ها بوده است: چالوکیاهای بادامی، هویسالاهای بلور و هالبیدو، و امپراتوری ویجایانگارا که پایتخت ویران‌شدهٔ آن در هامپی هنوز واژگان بصری معماری معبد هند جنوبی را تعیین می‌کند. در میان جوامع کشاورز فلات جنوبی، وکالیگاها بزرگ‌ترین بلوک منفرد هستند، که به‌طور سنتی مالک زمین در اطراف میسور و دولت شاهی قدیمی میسور بوده‌اند و حضوری تعیین‌کننده در سیاست و اقتصاد کشاورزی منطقه دارند.

دین در اکثریت قاطع هندو است، اما شکاف‌های فرقه‌ای درونی آن اهمیت دارند. کارناتاکا قلب‌تپندهٔ لینگایاتیسم است؛ جنبش اصلاحی قرن دوازدهم به رهبری شاعر-قدیس باسوانا، که سلسله‌مراتب طبقاتی، واسطه‌های معبد و آیین‌های سانسکریت را به نفع ارادت شخصی به شیوا رد کرد؛ ارادتی که با لینگای کوچکی که بر بدن آویخته می‌شود همراه است. لینگایت‌ها در کنار وکالیگاها جامعهٔ بزرگی باقی می‌مانند و این دو محوری را تشکیل می‌دهند که بخش زیادی از سیاست مدرن کارناتاکا بر آن می‌چرخد. افزون بر این، جمعیت‌های قابل توجهی از جین‌ها، مسلمانان و مسیحیان وجود دارند؛ آیین جین به‌ویژه ریشه‌های منطقه‌ای عمیقی دارد که در تندیس تک‌سنگ باهوبالی در شراوانابلاگولا دیده می‌شود. در زندگی روزمره، زندگی کانادیگاها معمولاً بی‌سروصدا کازموپولیتن به نظر می‌رسد: بنگالورو مهاجرانی از سراسر هند را جذب می‌کند، اما مراکز فرهنگی قدیمی‌تر، یعنی میسور، دهاروار و مانگالورو، لهجه‌ها، آشپزی و سنت‌های موسیقایی خود را دست‌نخورده نگه داشته‌اند، و کانادیگاها عموماً بر این پافشاری می‌کنند که زبانشان به یک دستهٔ عمومی به نام «جنوب هند» تقلیل داده نشود.