اروتیک سنگونتار

سنگونتارها دو میراث دارند که کمتر با هم همراه می‌شوند: نیزه و دار بافندگی. سوابق قدیمی‌تر آنان را کایکولار می‌نامند. آنان طایفه‌ای تامیل‌زبان‌اند که نامشان معمولاً مردمان نیزه سرخ خوانده می‌شود، و بسیاری نسب خود را به ویرابهو، فرمانده ارشد خدای موروگان در جنگش با دیو سورپادمان می‌رسانند. داستان منشأ همچنان در کاربرد است. این داستان در تاریخ‌های جامعه، در ارادت به موروگان و در شیوه‌ای که خانواده‌ها هویت خود را توضیح می‌دهند دیده می‌شود.

برای جنبه جنگجویانه آن روایت، شواهد مکتوب وجود دارد. کتیبه‌های چولای سده‌های میانه، هنگ‌های کایکولار را در میان سپاهیان شاهی نام می‌برند. این جامعه همچنین شاعر دربار سده دوازدهم، اوتاکوتار، را از خود می‌داند و سنت، ابیاتی در ستایش دلاوری آنان را به او نسبت می‌دهد. در قرون بعد، اسناد بیشتر آنان را در خدمت معابد و تجارت نشان می‌دهند و بیش از همه در بافندگی. دارهای دستی پنبه و ابریشم نشانه تجاری آنان شد، از ساری‌های ابریشمی کانچیپورام تا شهرهای بافندگی منطقه کونگو مانند ایرود و کوماراپالایام، جایی که بسیاری از خانواده‌ها به دارهای برقی و تجارت پارچه روی آوردند. انسان‌شناس Mattison Mines پژوهش خود درباره این جامعه در سال 1984 را The Warrior Merchants نامید، و همین سه واژه هر دو وجه آوازه‌شان را در بر می‌گیرد.

سنگونتارها به زبان تامیلی، زبانی دراویدی، سخن می‌گویند و کاملاً بخشی از جامعه هندوی تامیل‌اند. پرستش آنان به آیین شیوایی گرایش دارد که موروگان در مرکز آن است. از این رو جشن کاندا ساشتی، که پیروزی او بر سورپادمان را بازآفرینی می‌کند، برای خانواده‌هایی که باور دارند یکی از نیاکانشان در آن نبرد جنگیده، معنایی ویژه دارد. خود این نام محصول سیاست مدرن است. در سده بیستم، انجمن‌های اجتماعی سنگونتار را به‌جای کایکولار به‌عنوان نام مورد نظر ترویج کردند، و بسیاری از اعضا اکنون عنوان مودالیار را به کار می‌برند، عنوانی که چند طایفه تامیلی بی‌ارتباط دیگر نیز به کار می‌برند. بیشتر سنگونتارها هنوز در ایالت تامیل نادو زندگی می‌کنند، و جوامع کوچک‌تری در جاهای دیگر جنوب هند و در پراکنش تامیل‌ها. بسیاری مدت‌هاست بافندگی را رها کرده‌اند و به تجارت، حرفه‌های آزاد و زندگی عمومی روی آورده‌اند، اما در شهرهای بافندگی هنوز می‌توان به‌آسانی حرفه خانوادگی را دید.