اروتیک کوماونی‌ها

کومائونی نامی است که به ساکنان نیمه شرقی ایالت اوتاراکند در هیمالیای هند، میان مرز نپال و منطقه گاروال، اطلاق می‌شود. سرزمین آنان از دشت‌های گرم تِرای تا شهرهای کوهستانی آلمورا، نینیتال و پیتوراگار و سپس تا برف‌های نندا دِوی و پانچاچولی امتداد دارد، و روستاهایشان روی تراس‌هایی قرار دارند که در دامنه‌هایی بریده شده‌اند که شیبشان بیش از آن است که بتوان آن‌ها را هموار شخم زد. زبان کومائونی یک زبان هندوآریایی است که همراه با گاروالی به گروه پهاری مرکزی تعلق دارد و میان زبان نپالی از یک سو و هندی دشت‌ها از سوی دیگر جای دارد. این زبان یکدست نیست: گفتار از دره‌ای به دره دیگر در دوازده گویش یا بیشتر تغییر می‌کند، و هرچند با خط دِوَناگری نوشته می‌شود، روز به روز کمتر نوشته می‌شود. پیش از بریتانیایی‌ها، این کوهستان‌ها از پایتخت‌های کومائونی اداره می‌شد، نخست به دست کاتیوری‌ها از دره گومتی و سپس قرن‌ها به دست چاندها، که مقر خود را در دهه 1560 به آلمورا منتقل کردند. سپاهیان گورکها از 1790 بر منطقه مسلط بودند تا اینکه بریتانیایی‌ها در 1815 آن را گرفتند. دوره استعماری در اینجا با نظام کولی-بگار، یعنی باربری اجباری و بی‌مزد، به یاد آورده می‌شود و نیز با پایان آن در بازار مکاره باگشوار در 1921، هنگامی که دفترهای ثبت باربران به رودخانه انداخته شد. اوتاراکند در سال 2000، پس از دهه‌ها مبارزه، ایالتی مستقل شد.

کومائونی‌ها هندو هستند و لایه‌ای محلی از دین دارند که در زندگی روزمره بیش از لایه ملی اهمیت دارد. گولو دِوتا خدای عدالت است و معبدهای او در چیتای و گوراخال با هزاران زنگ برنجی آویخته و با دادخواست‌هایی نوشته‌شده روی کاغذ تمبر قانونی پوشیده شده است: شکایت‌هایی درباره زمین، خویشاوندان سببی و همسایگان، که نزد خدایی طرح شده‌اند چون دادگاه‌ها کند بودند. شکل کاربردی این دین جاگار است، جلسه‌ای که تمام شب ادامه دارد و در آن خنیاگری طبل می‌زند و نسب خدایی را می‌خواند تا آن خدا در یک واسطه انسانی فرود آید، و او می‌رقصد و سپس به پرسش‌های اهل خانه پاسخ می‌دهد. زنان آستانه‌ها و کف خانه‌ها را با آیپان نشانه‌گذاری می‌کنند، یعنی خمیر برنج سفید که روی اُخرای سرخ در الگوهای هندسی کشیده می‌شود، و در جشن‌های عروسی پیچهاورا را می‌پوشند، پارچه‌ای زرد که با رنگ قرمز چاپ شده است، همراه با حلقه بینی طلایی آن‌قدر بزرگ که روی گونه قرار می‌گیرد. در دره‌های مرتفع کنار مرز تبت، جوامع شاوکا کاروان‌های تجاری فرا‌هیمالیایی را اداره می‌کردند تا اینکه جنگ 1962 گذرگاه‌ها را بست، و پس از آن به پشم و گردشگری روی آوردند. فشار کنونی مهاجرت است. مردان به دهلی و ارتش می‌روند، هنگ کومائون در اینجا بسیار نیرو جذب می‌کند، و روستاهایی کامل خالی شده‌اند. کومائونی‌ها این روستاها را روستاهای ارواح می‌نامند، و شمار آن‌ها همچنان رو به افزایش است.