اروتیک آهوم

آهوم‌ها نوادگان نخبه‌ای جنگاور هستند که به زبان تای سخن می‌گفتند. آنان در سال 1228 از رشته‌کوه پاتکای و از بالادست برمه گذشتند و پادشاهی‌ای بنا کردند که تقریباً شش‌صد سال بر دره‌ی برهماپوترا فرمان راند؛ یعنی بیش از عمر مغول‌ها در دهلی، و بیش از عمر بیشتر سلسله‌های هندی به هر شکلی. این تداوم مهم‌ترین نکته‌ای است که باید درباره‌ی ایشان فهمید. دولت آهوم در قرن هفدهم موج پشت موج یورش مغول را پشت سر گذاشت، و مشهورترین آن‌ها نبرد سارایگات در سال 1671 بود؛ در آنجا ناوگان آهوم به فرماندهی لاچیت بورفوکان، با نیرویی بسیار کمتر، پیشروی شرقی امپراتوری را بر خود رود برهماپوترا متوقف کرد. لاچیت هنوز در آسام نامی آشناست، به شیوه‌ای که کمتر سرداری از سده‌های میانه در هیچ جای دیگر چنین است.

زبان اصلی آهوم به خانوادهٔ Kra-Dai تعلق دارد و از دور با تایلندی، لائوی و شانی خویشاوند است، نه با هیچ زبان دیگری که در هند سخن گفته می‌شود. طی قرن‌ها طبقهٔ حاکم به زبان آسامی، که زبانی هندوآریایی است، روی آورد، و امروز آهوم بیشتر به‌عنوان زبانی آیینی و تشریفاتی باقی مانده که در نسخه‌های خطی بر برگ‌های نخل به نام buranjis حفظ شده است؛ این‌ها وقایع‌نامه‌هایی‌اند که دربار با وسواس، نسل پس از نسل، نگه می‌داشت و اکنون یکی از دقیق‌ترین سندهای تاریخی بومی در جنوب آسیا را تشکیل می‌دهند. جنبش احیایی در حال آموزش دوباره‌ی خط و زبان است، اما گویشوران روان و روزمره در حال ناپدید شدن‌اند.

دین نزد آهوم‌ها لایه‌لایه است و تک‌لایه نیست. دربار از قرن هفدهم به بعد به تدریج و به‌صورت رسمی هندو شد و سنت‌های وایشنوی را از طریق صومعه‌های قدرتمند satra آسام پذیرفت، و امروز بیشتر آهوم‌ها خود را هندو می‌دانند. اما دین کهن‌تر تای، یعنی پرستش نیاکان، سلسله‌های کاهنی موهان و دئودای، و آیین‌های مرتبط با پادشاه بنیان‌گذار سوکافا، هرگز از میان نرفت. مراسمی مانند Me-Dam-Me-Phi، یعنی نذری که هر بهار برای نیاکان برگزار می‌شود، همچنان در هویت جامعه محوری است و در سراسر آسام به‌صورت عمومی برگزار می‌شود.

آهوم‌ها بیشتر در ناحیه‌های بالادست آسام زندگی می‌کنند، از جمله سیواساگار، دیبروگار، چاراییدئو، جورهات و گولاگات، جایی که پایتخت‌های قدیمی و تپه‌های آرامگاه سلطنتی (maidams، که اخیراً در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند) هنوز چشم‌انداز را شکل می‌دهند. از نظر سیاسی، این جامعه چند دهه‌ی گذشته را صرف پیگیری وضعیت «قبیلهٔ فهرستی» کرده است، نزاعی دیرپا که بر سر این پرسش است که طبقهٔ حاکم پیشین در هند امروز چگونه باید طبقه‌بندی شود. موقعیت عجیبی است: معماران دولت آسام در سده‌های میانه، که اکنون برای حفاظت‌هایی که برای محرومان طراحی شده، استدلال می‌کنند.