اروتیک تالپور

تالپورها قبیله‌ای بلوچ بودند که خود را سندی کردند و شصت سال خود را دولت کردند. نیاکانشان در سده‌های هفدهم و هجدهم از کوهستان‌های بلوچستان به دره پایین سند سرازیر شدند، به خدمت کلهوراهای حاکم درآمدند، به‌عنوان سرباز و زمین‌دار، و سپس، پس از آنکه کلهوراها دو تن از سران‌شان را کشتند، برگشتند و علیه آنان شوریدند. میر فتح علی خان تالپور در سال ۱۷۸۳ در نبرد هالانی پیروز شد و این قبیله از حیدرآباد بر سند فرمانروایی کرد تا آنکه ارتش چارلز نیپیر آن را در میانی و دوبو در سال ۱۸۴۳ درهم شکست. بیشتر تالپورها هنوز در همان جاهایی زندگی می‌کنند که سلسله‌شان آنان را در آنجا جای داده است: حیدرآباد، تاندو محمد خان، تاندو الله‌یار، میرپور خاص، سنگهر، بادین و خیرپور. عنوان افتخاری میر که بسیاری از مردان تالپور به‌عنوان نام کوچک دارند، سریع‌ترین راه تشخیص یکی از آنان در برگه رأی یا سند ثبت زمین است.

زبان داستان همسان‌سازی را روایت می‌کند. بلوچی، زبانی از شاخه ایرانی شمال‌غربی، زبان نیاکانی است، اما سندی، که از زبان‌های هندوآریایی است، زبانی است که تقریباً همه تالپورها در خانه به آن سخن می‌گویند، و دربار تالپور به فارسی می‌نوشت. در دین کمی با همسایگانشان متفاوت‌اند: میرهای حاکم دوازده‌امامی بودند و بسیاری از تالپورها هنوز چنین‌اند، در استانی که بیشترِ مردمش سنی‌اند، هرچند ارادت صوفیانه سندی از این شکاف عبور می‌کند، و میرهای خیرپور حامیان شاعر ساچال سرمست بودند. این سلسله به سه خاندان تقسیم شد که به نام نیاکان بنیان‌گذار خوانده می‌شدند: شهدادانی در حیدرآباد، سهرابانی در خیرپور و مانکانی در میرپور خاص. خیرپور در سال ۱۸۴۳ از بریتانیا پشتیبانی کرد، امارت شاهزاده‌نشین خود را حفظ کرد و تا سال ۱۹۵۵ آن را واگذار نکرد، زمانی که به پاکستان غربی ملحق شد.

دو چیز درباره حکومت تالپور به ندرت به راهنماهای سفر راه می‌یابد. نخست چاوایاری، یعنی چهار دوست: میر فتح علی با سه برادر به‌طور مشترک حکومت می‌کرد، ترتیبی جمعی که بریتانیایی‌ها را سردرگم کرد و سندی‌ها آن را کارآمد یافتند. دوم شکارگاه، یعنی پناهگاه‌های شکار کنار رود که میرها در امتداد رود سند حصار کشیدند. بریتانیایی‌ها آن‌ها را دلیلی بر بدحکومتی آوردند. همچنین دلیل آن‌اند که بخش‌هایی از جنگل‌های رودخانه‌ای تا سده بیستم باقی ماندند. مقبره‌های تالپور در هیرآباد در حیدرآباد، با کاشی‌کاری لعابی به شیوه کاشی و درون‌های نقاشی‌شده، و قلعه کوت دیجی که میر سهراب خان ساخت، مهم‌ترین بازمانده‌های آشکار این سلسله‌اند. وزن سیاسی این قبیله هرگز از میان نرفته است. تالپورها از بزرگ‌ترین خانواده‌های زمین‌دار در پایین سند هستند و از زمان استقلال این نام استانی را با یک فرماندار و کشوری را با یک وزیر دفاع فراهم کرده است.